Haar naam is Sophia

| Deel 136

Badr keek me niet begrijpend aan. "Hoe bedoel je dat? Het is al geregeld?" Vroeg hij. "Dat zijn niet jouw zaken. Prima, ik geloof je. Je hebt er niks mee te maken maar ik neem het je wel kwalijk dat je het voor mij achter probeerde te houden. Als ik er zelf niet achter was gekomen, had je het me nooit verteld toch?" Vroeg ik.

Hij pakte zijn aansteker en een sigaret. "Nee. Ik had het uiteindelijk zelf afgehandeld" Antwoorde hij. Ik trok een wenkbrauw op en liep langzaam naar hem toe en bleef op vijf centimeter afstand van hem staan. "Ik heb je gezien..". Hij keek op en kreeg een frons op zijn gezicht. "Aan mijn bed, toen ik in coma lag. Ik heb je zien staan. De eerste persoon aan wie ik dacht toen ik ontwaakte.. dat was jij." Ik schudde mijn hoofd en moest erom lachen. "Badr zal de dader zeker wel vinden hield ik me voor. Als de politie het niet doet, dan doet hij het wel want Badr Ziane krijgt alles voor elkaar toch?" Zei ik.

"Waarom heb je me zoveel verdriet gedaan? Waarom heb je die feeks in de eerste instantie een kans gegeven? Om mij jaloers te maken? Om me een lesje te leren? Van alle mensen moet jij toch weten dat ik immuun ben voor verdriet en pijn? Je kan me hier ter plekke uit zitten schelden en ik zal geen kick geven. Je kan me onder schot houden en ik zou je helpen richten. Je kan me vermoorden en ik zal je eerst vertellen waar je me het best kan dumpen. Jij hebt mij onzichtbaar gemaakt. Ik heb je gesmeekt om me los te laten. Vanaf het begin dat je mij zag walgde je van mij. Mijn God, zelfs toen je erachter kwam dat wij niks met jouw gestolen geld te maken hadden maakte je me leven tot een hel..".

"Dat klopt niet wat je daar zegt. Ik heb je nooit als een walgelijke persoon gezien." Zei hij. Ik trok mijn wenkbrauwen omhoog en schudde lachend mijn hoofd. "Wie hou je hier voor de gek?! Nu kan je eens een keer eerlijk tegen mij zijn! Je haatte me, ik was de dochter van een junk zei je. Je hebt me opgesloten in een kamer waar je idiote vriend naar binnen kwam en de naarste dingen met mij wilde doen! Als het Adil niet was geweest was het hem nog gelukt ook! Moet ik verder gaan? Moet ik je verder opsommen wat je mij hebt aangedaan??" Hoofdschuddend liep ik naar de bank waar mijn tas lag. Het vuurwapen stopte ik erin en toen ik me omdraaide stond hij vlak achter me. "Al die dingen die ik tegen je zei, daar heb ik spijt van. Ik hoop dat je me dat ooit kan vergeven. Ik was een harde, idiote klootzak en dat is nog zacht uitgedrukt. Sophia, vanaf het moment dat ik je zag was ik om. Ik zou er alles aan hebben gedaan om destijds in de schoenen van Adil te staan. Toen je verdween heb ik naar je gezocht om je dat allemaal te vertellen maar toen ik je gevonden had durfde ik dat niet meer. Ik heb je daarna slecht behandeld. In plaats van eerlijk tegen je te zijn onderdrukte ik mijn gevoelens voor jou." Zei hij.

Leugens.

Nog meer leugens.

Ik slaakte een zucht en keek hem aan. "Nee Badr, in jouw ogen was ik een hoer die voor 5000 euro nog te duur was. En als het waar is wat je zegt, je hebt duizend kansen gehad om eerlijk tegen mij te zijn. Maar uitgerekend nu ben je eerlijk. Uitgerekend dit moment zodat je mijn gedachten kan doen veranderen over Jihane. Wel, ze is ten dode opgeschreven. En als dat betekend dat ik een oorlog met de Ziane's moet voeren dan is dat maar zo. Als er ook maar één woord waar is van wat je net zei, zou je haar nooit hebben laten gaan. Maar goed, ze is je vriendin die bezwangerd is door je neefje en jou weer eens flink genaaid heeft." Zei ik. "Ze is mijn vriendin niet." Zei hij. "Oh ja, sorry mijn fout. Ik bedoel je verloofde!" Zei ik kwaad terwijl ik langs hem heen liep. Ik voelde zijn hand om mijn pols. Ik keek hem aan en hij schudde zijn hoofd. "Doe dit niet Sophia. Alsjeblieft." Zei hij.

Mijn ogen werden glazig want ik wist dat hij wanhopig was. Ze is zwanger van zijn neefje. Het klinkt te bizar voor woorden maar het is toch echt de waarheid.

Het beeld van mij in een plas bloed dook op en ik trok gauw mijn hand weg. Ik dacht aan de pijn en de strijd die ik moest voeren. En dat terwijl deze man zijn hand boven haar hoofd houdt. Ik ben niet gek, hij wist dondersgoed waar ze was. Badr kan daar zo achter komen. Waar zou ze naartoe zijn gegaan zonder zijn hulp? Dat kan ze nooit alleen voor elkaar hebben gekregen.