Haar naam is Sophia

| Deel 76

"Heb je mijn kleinzoon Badr?".

Er klonk een lange stilte. Te lang want ik hoorde al een snik aan de andere kant van de telefoon. "Nee." Antwoorde ik. Ze huilde zachtjes en haar gesnik ging door merg en been. "We hebben wel alles terug. Alle... bedrijven." Zei ik terwijl ik mijn stropdas losmaakte. "Badr, de hel in met dat nalatenschap. Ik wil mijn kleinzoon. Waarom doet Sophia dit!" Zei ze snikkend. Ik sloot mijn ogen dicht en wist gewoon niet meer wat ik moest zeggen om haar tot bedaren te brengen. "Ma, ik... ik moet weer door." Zei ik. Ze hing meteen op en ik keek naar mijn telefoon die ik op mijn bed gooide.

Idioten! Eén voor één!! Van Sophia tot aan mijn achterlijke broertje!

Ik was zo kwaad en wreef met mijn handen over mijn gezicht. "Wat nu?". Ik keek op naar Salih en Franco. Ik zweeg enkel en hief mijn schouders op. "Baas, je laat het hier toch niet bij zitten? Ze kunnen de pot op met dat contract!". Zei Franco kwaad. "Ze hebben me erin geluisd. Ze hebben mijn eigen vlees en bloed ingezet als troef en ik kon geen kant op...". Ik keek naar Salih die gebeld werd en mij strak aankeek. Na een paar keer geknik hing hij op. "Nog meer slecht nieuws?". Vroeg ik. "Helaas wel. Die rechercheur is weer aan het rommelen in je zaken én die advocaatje is samen gezien met hem." Antwoorde hij.

"Vuile klootzak. Bel die tweelingbroers. Ze krijgen elk vijftig ton voor zijn hoofd." Zei ik terwijl ik op stond. Salih ging ermee aan de slag en ik keek naar Franco die mij weer op zijn beurt aankeek. "Je laat het erbij zitten?". Vroeg hij. "Wat moet ik doen? Ik sta met mijn rug tegen de muur." Antwoorde ik. Franco kreeg ineens een speelse glimlach. "Niet helemaal baas. Niet helemaal...".

Ik keek op en trok mijn wenkbrauwen omhoog. "Omar Naciri blijkt een vriendin te hebben. Ene Laila...". Zei hij. "Is dat zo?" Vroeg ik terwijl ik hem met een venijnige glimlach aankeek. "Waar woont deze dame?". Vroeg ik. "Dat gaan we uitzoeken. Zijn liefje voor die van mij. Zoek uit waar ze woont en breng haar naar mij toe." Franco knikte en ging er meteen mee aan de slag. Als Omar het op deze manier wilde spelen, dan speel ik het spelletje maar al te graag mee..

Ik stak een sigaret op en keek uit het raam van mijn nieuwe appartement in Dubai. De contracten lagen op de vensterbank en ik bleef er maar naar kijken. Was ik een lafaard omdat ik deze contracten getekend had? Had ik Liyam uit de handen van die idioot moeten pakken? Ik dacht aan Liyam. Zijn lach bezorgde mij kippenvel, en dat gebeurde niet vaak. Hij leek sprekend op mij, al zeg ik het zelf. Ik sloot mijn ogen dicht en probeerde iets van een plan te bedenken, maar wat ik ook deed ik stond muurvast. Mijn hoop was Franco. Ik moet die Laila vinden en dan zal ik Omar Naciri laten voelen hoe ik mij voelde toen Alicia op mijn oprit werd gegooid.

Mijn gedachten wijkte weer af naar Liyam. Ik heb mijn zoon opgegeven voor materialisme. Ik vervloekte mezelf en drukte mijn sigaret uit. Het was nu afwachten geblazen.

De deurbel ging en ik keek op. Ik liep naar de deur en deed deze open. Ik keek in de prachtige ogen van een voor mij onbekende vrouw. Ze had een bord vast in haar handen. Een brunette van ongeveer mijn leeftijd. "Selaam, ik ben Salma. U woont hier pas heb ik gezien en ik wilde u verwelkomen met iets lekkers." Zei ze opgetogen. Ze knipperde met haar ogen en had een glimlach van oor tot oor. "Selaam." Zei ik terwijl ik mijn hand naar haar uitstak. "Woont u hier niet zo lang?". Vroeg ze nieuwsgierig. Ik zweeg en keek haar gewoon aan. Toen er geen antwoord van mijn kant kwam hieldt ze het bordje omhoog. "Ik.. eh heb iets lekkers gemaakt en ik dacht...". Ze klapte dicht en kwam niet uit haar woorden.

Ik had eerlijk gezegd geen zin in deze onzin en had wel andere dingen aan mijn hoofd, maar uit beleefdheid nam ik het bordje aan en keek ik ernaar. "Goed, ik ga u niet langer ophouden. Fijne middag" Zei ze. Ik knikte gedag en deed de deur dicht. Toen liep ik naar de prullenbak en flikkerde ik de inhoud van het bordje erin..