Haar naam is Sophia

| Deel 112

"Meneer Ziane, ik heb meneer van Dijk op lijn twee. Iets met een verlate leverancier?"

Ik keek op naar mijn assistente. "Handel dat telefoontje even zelf af Iris. Ik ben druk. Zeg maar dat het wel goed zit maar we het product voor dit weekend willen hebben." Zei ik. Ze knikte en trok de deur dicht.

Ik keek een dikke half uur naar het startscherm op mijn laptop en kwam geen seconde vooruit. Telkens als ik wilde beginnen met werken gleden mijn gedachten automatisch naar gisteravond. Verdomme, hoe kan ik me concentreren als ik nog steeds het gekreun van Sophia kon horen! Ik stond op en keek uit het raam alsof het uitzicht de gedachten over die kleine heks kon sussen. Nooit heb ik gedacht dat Sophia Naciri zoiets los in mij zou kunnen maken. Het vuur wat ze gisteravond in mij aanwakkerde was iets wat ik al jaren niet gevoeld had. Wat zeg ik nu, er was geen enkele vrouw die het ook maar ooit gelukt was. Zelfs Christina niet. Ik schaam me dood bij deze gedachte maar ik kon er niks aan doen. Het was die heks bij mij thuis die dit losmaakte en het liefst pakte ik nu mijn sleutels en racete ik naar huis om haar....

Ik dacht niet meer verder na. Het was een kind dat ik van haar wilde hebben en niks anders! En dat is iets wat ik duidelijk moet maken. Ze moest zwijgen als ik bezig was en me niet uitlokken met die woorden waar ik steeds aan moest denken. Preuts was ze in ieder geval niet, en daar hield ik wel van. Ik zuchte diep, liet mezelf weer in mijn stoel zakken en probeerde enigzins iets te doen wat ook maar met werk te maken had. Maar wat ik ook deed, ik zag haar voor me. Haar gezicht, haar lichaam, haar lippen die mijn naam uitschreeuwde en haar ogen die me in haar wereldje vol lust en genot trokken. Ik klapte mijn laptop hard dicht en stond op om naar de sportschool te gaan.

Rond zes uur reed ik naar huis. Mijn moeder belde om te vragen hoe het gaat en vroeg honderdmaal naar haar schoondochter.

Schoondochter...

Sophia was ook sinds kort mijn vrouw. Geloof me, ik heb er dagenlang over nagedacht om te kijken of dit wel een handig idee was maar ik zou en moest Omar Naciri op mijn manier terug pakken. Niet zozeer om hetgeen er gebeurt was in het verleden. Adil? Die vroeg erom. Alicia? Die spande samen met mijn advocaat om me dwars te zitten. Christina? Die wilde mijn kind dood hebben door in het wild te schieten.

Maar ik moest en zou Omar terug pakken. Was het niet voor de doden die hij op zijn geweten had uit mijn kring dan waren het wel honderd andere redenen. Zijn sluwe en smerige actie om de nalatenschap van mijn vader te stelen mocht ook niet ongestraft blijven. Vandaar dat ik hem terug heb gepakt door zijn imperium af te pakken. Onze tussen pion was Sophia. Alhoewel ik haar reactie wel erg appart vond toen ik vertelde dat ik het imperium op mijn naam heb staan..

Eenmaal thuis kwam ik Aisha tegen die net naar huis wilde gaan. "Je vrouw is me er eentje. Ze heeft de hele tuin aangepakt. Succes ermee." Zei ze terwijl ze me een klop op mijn schouder gaf. Aisha kende ik van vroeger voordat ik naar Nederland vertrok. Ze was een taaie tante en heerlijk direct. Eerlijk gezegd zou ik niet weten wat ik zonder haar zou moeten. Maar goed, Sophia is dus de tuinman uit gaan hangen. Ineens schoot me iets te binnen en smeet ik de deur dicht. Ik gooide de sleutels op tafel en zag haar met een zak aarde sjouwen..

Wat deed ze in hemelsnaam...

Ik liep op haar af en ze schrok toen ze mij zag. "Ben je helemaal gek geworden?" Zei ik kwaad. Ze fronste haar wenkbrauwen en keek naar de grond. "Dat ding is toch veelste zwaar!" Zei ik kwaad terwijl ik de zak aarde van haar af pakte. Ik weet niet hoe maar de zak knapte kapot waardoor alle aarde op de tuintegels terrecht kwam. Ze keek me ineens nijdig aan en liep hoofdschuddend een bezem te zoeken. "Wat is jouw probleem nu weer..". Stamelde ze zachtjes. "Probleem? Ik probeer je te bezwangeren. Straks is er iets gebeurt... sinds...gisteravond en dan sta jij te tillen...". Zei ik terwijl ik toekeek hoe ze de aarde weg veegde op een hoopje. Ze leunde ineens op de steel van de bezem en keek me aan. De zon scheen op haar gezicht en ze onderdrukte een lach. "Wat is er zo grappig...". Zei ik. Ze schudde haar hoofd. "Niets....". Zei ze terwijl ze weer begon te vegen.