Haar naam is Sophia

| Deel 66

"Hij groeit hard." Zei Fatima terwijl ik Liyam aan het afdrogen was. "Ja hé." Antwoorde ik. En hij begon steeds meer op zijn vader te lijken. Dat kleine gezichtje ontpopte zich tot een spiegelbeeld van Badr. Over zijn ogen was Badr meteen ook duidelijk; 'Hij heeft mijn ogen.' In de eerste instantie wuifde ik het toen weg onder het mom dat het allemaal nog kan veranderen maar hoe ouder Liyam werd, hoe meer je de gelijkenissen erg goed zag..

Dat was ook de laatste keer dat ik Badr zag en hij zijn zoon. Nu onderhand drie weken geleden sinds die verschrikkelijke drama lijkt de storm te liggen in mijn hoofd. Dat wilde niet zeggen dat ik er niet aan dacht, maar ik voelde me in ieder geval niet opgejaagd en was mentaal iets rustiger geworden. Ik moet ook weer niet te hard van stapel lopen, want de dag kan zo anders lopen. Zulke momenten heb ik weleens vaker meegemaakt.

"Vandaag komt iemand dineren, weet je wie?". Zei Fatima zachtjes. Ze schudde haar hoofd en keek gauw naar de deur die op een kier stond. "De vriendin van je vader..". Zei ze. Mijn mond viel wagenwijd open en ik keek haar verbaast aan. "Heeft mijn vader een vriendin? Dat wist ik niet." Zei ik nogal stomverbaasd. "Iedereen denkt ook dat het een zakelijke relatie is maar ik weet wel beter. Ik denk dat hij haar wil voorstellen aan jou." Zei ze. Ik knipperde met mijn ogen en frummelde aan de vingers van Liyam. "Wow." Was het enige wat ik zeggen kon..

Fatima vertrok en ik stond op om Liyam in zijn bedje te leggen. Na een badje valt hij meteen in slaap merkte ik op. Ik bleef even naar hem kijken en kreeg een glimlach op mijn gezicht. Maar ergens voelde ik me ook opgelaten. We waren al drie weken verder en ondanks dat ik blij was dat de rust terug begon te keren vond ik het enerzijds jammer dat Badr niets van zich heeft laten horen wat Liyam betreft. Vaak krijg ik de beelden in mijn hoofd toen hij in zijn armen lag, of toen hij een kus op mijn voorhoofd drukte. Meende hij dat allemaal wel? Ik weet dat ik in zijn ogen een speeltje was, maar ergens had ik het gevoel alsof Badr oprecht blij was bij het zien van Liyam. Ik sloot mijn ogen dicht en zuchte heel diep. Zal Badr aan hem denken? Zal hij zijn gezichtje niet vergeten zijn? Zal er een dag komen dat hij zijn ego en trots opzij kon zetten omwille van zijn zoontje? 'Ik denk het niet hé Liyam?' Zei ik zachtjes terwijl ik met mijn duim over zijn bolle wangetje streek.

Goed, er stond vandaag iets te gebeuren en dat was de ontmoeting tussen mij en de vriendin van mijn vader. Het zo hardop denken klonk als een grap maar dat moest het diner straks maar uitwijzen. Ik hoorde geklop op de deur en keek naar Stefan. "Goedemiddag mevrouw Naciri, uw vader heeft u ontboden." Zei hij. Zijn accent was vrij bijzonder. Als hij Engels sprak, was het zo deftig als ik weet niet wat en in het Arabisch leek hij weer een andere accent aan te nemen. Maar ontboden? Wat is dat?

Stefan zag al aan mijn gezicht dat ik niet wist waar hij het over had. Hij kreeg een glimlach op zijn gezicht en keek me aan. "U moet naar uw vader gaan, hij zit in zijn werkkamer. Ik zal u wel vergezellen." Zei hij. Ik knikte langzaam en deed maar alsof ik zijn codetaal begreep. Zal mijn vader het hebben over zijn vriendin?

Aangekomen bij zijn werkkamer klopte Stefan op de deur, excuseerde hij zich en liep weg. Mijn vader deed de deur open en gebaarde me binnen te komen met een glimlach. Ik glimlachte terug en ging tegenover hem zitten. "Tarik komt ook zo Sophia." Begon mijn vader. Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek naar de map die op het bureau lag. "Je vraagt je zeker af waarom ik je gevraagd heb te komen?". Vroeg hij. Ik knikte langzaam. "Er zijn eigenlijk twee dingen die ik met jou wil bespreken..". Zei hij.

"Eén, er komt straks een... speciale persoon mee dineren. Het is een vrouw en ze heet Laila." Zei hij. Ik moest ineens aan mijn vriendin Leyla denken en kreeg een brok in mijn keel. Mijn vader merkte dit op en keek me ietsje ernstig aan. "Sorry...". Zei ik. Mijn vader glimlachte en ging verder. "Dat is niet erg Sophia, het komt ook wel vreemd over." Zei hij. Ik schudde langzaam mijn hoofd. "Nee.. nee.. dat is het niet. Het deed me aan iemand denken met wie ik heel erg goed bevriend was. Het was iemand die me zelfs onderdak gaf..". Zei ik. Zijn blik werd nog ernstiger maar ik wilde dat verdrietige deel van mijn leven buiten zijn aankondiging houden en glimlachte breeduit. "Ga verder, wie is deze Laila?" Vroeg ik. Mijn vader glimlachte en werd zelfs lichtelijk rood. "Het komt nogal puberaal over maar Laila is mijn vriendin. We kennen elkaar onderhand een paar jaar maar zijn sinds twee jaar officieel samen. Ik heb haar op de achtergrond gehouden om haar te beschermen. En nu leek het me het moment om haar voor te stellen aan jou." Zei hij.