Haar naam is Sophia

| Deel 152

Zei ik dit nu echt?

Trouwen?

Met hem?

Met de man die mijn leven tot een hel had gemaakt? Was ik echt niet gek geworden? Volgens mij was ik gek geworden...

Nee. Ik weet het vrijwel zeker. Ik ben gek geworden!

Of toch niet?!

Mijn God!!!

Ik werd gek van mezelf. Ik werd gek van de stemmen in mijn hoofd!

Mijn vader heeft zelfs zijn zegen gegeven!

Voelde ik nog iets voor Badr? JA

Maar trouwen? Alweer...

En wat als hij mijn hart weer breekt? De buien van Badr konden zo omslaan namelijk. Nu ben ik leuk en lief, morgen ben ik weer een junk in zijn ogen...

De afgelopen weken heeft hij laten zien dat hij veranderd was. Ik zag het in zijn ogen. Als hij sprak kwam dat echt uit zijn hart.

Maar wie weet acteerde hij dit allemaal bij elkaar. Het zal niet de eerste keer zijn geweest namelijk..

En nu heb ik ja gezegd met mijn grote mond.

Ik voelde aan mijn voorhoofd en zocht naar een pijnstiller in mijn tas. Niks.

Natuurlijk niks. Badr heeft alle pijnstillers verstopt. Hij was bang dat ik me daarop zou storten als ik hier in dit huis was. Ik moest een verslaving hebben, was het geen heroïne dan maar iets anders.

Maar nu heb ik er echt eentje nodig.

Ik liep mijn kamer uit en zocht hem. Badr trof ik druk bellend in zijn kamer aan. Zijn blik stond op donder. "Is alles goed?" Vroeg ik. Hij wreef over zijn gezicht en kruiste zijn handen in elkaar. "Nee. Er zat niks bruikbaars in zijn pgp telefoon." Antwoorde hij.

Oh ja... dat ook nog.

Het was duidelijk te zien vanmiddag dat hij zijn zogenaamde vriend een lesje had geleerd. Maar nu hij er niet meer is en de pgp telefoon geen bruikbare informatie had, wisten we niet wie mijn vader en Tarik wilde pakken. Om Tarik maakte ik me het meeste zorgen aangezien hij weer vrij was. Zal hij op zoek zijn naar mij?

Haal die kindermoordenaar uit jouw hoofd!

Ik zuchte diep en bedankte het stemmetje. Ik vergat wat hij op zijn kerfstok had.. arme kinderen. Ik krijg er nog steeds een naar gevoel van.

"Kunnen we even stoppen met dit alles?" Vroeg ik. Badr keek me niet begrijpend aan. Ik liep naar hem toe en keek in zijn grote groenige blauwe waterpoelen. "Besef jij wel hoe uniek jouw oogkleur is?" Vroeg ik ineens. Hij trok zijn wenkbrauwen omhoog. "Zo bijzonder is het toch niet?" Vroeg hij. Ik glimlachte en legde een hand op zijn wang. "Dat zijn ze zeker. En dat weet je zelf ook." Zei ik.

Hij glimlachte en trok me op zijn schoot. "Wat bedoelde je met stoppen?" Vroeg hij.

"Deze chaos. Het zoeken naar die opdrachtgever. Geweld. Ik wil het over normale dingen hebben." Zei ik. "Hm ok, waar wil je het over hebben dan?" Vroeg hij. "Trouwen, ik ben bang." Antwoorde ik.

"Waarvoor?"

"Dat lijkt me logisch. Ik ben bang dat dit allemaal te mooi is om waar te zijn. Wat ik je toen in mijn appartement vertelde meende ik. Telkens als iets goed lijkt te gaan gebeurt er wel wat." Zei ik. "Dat je zo denkt is logisch Sophia. Je hoeft niet bang te zijn en weet je.. als je het te snel vind gaan of je wilt het niet dan heb ik daar ook vrede mee." Zei hij. Ik keek hem verbaast aan. "Heb je daar echt vrede mee?" Vroeg ik.