Haar naam is Sophia

| Deel 141

"Het spijt me ontzettend mevrouw Naciri. Het was vrij duidelijk dat de rechter niet eerlijk was en al een partij gekozen had. Ik zal dit tot de bodem uitzoeken."

Ik staarde enkel voor me uit en hoorde alles wat de advocaat zei maar het enige wat ik zag was het gezicht van Badr. Zijn gezicht met zijn zelfvoldane glimlach wetende dat hij deze zaak in zijn zak had. Hij zal me vast uitgelachen hebben. Hij zal gedacht dat het pure tijdverspilling was. Het besluit van de rechter stond allang al vast...

Verderop hoorde ik nog wat stemmen. Ik keek echter op toen ik Adam hoorde huilen. Automatisch stond ik op en liep ik naar de babykamer toe. Ik pakte hem op en ging op een stoel zitten naast zijn bedje. Mijn ogen gleden over het kleine hoopje onschuld heen en ik besefte me dat het voorbij was. Badr heeft hem van mij afgenomen. Ik schudde mijn hoofd een begon te huilen. Een kreet van verslagenheid ontsnapte uit mijn mond waardoor Adam nog harder begon te huilen.

Voordat ik het wist werd hij uit mijn armen getrokken door Laila en begroef ik mijn gezicht in mijn handen. Ik kon niet stoppen met huilen, ik wilde niet stoppen met huilen want ik zou de helft van mijn hart kwijtraken. Ik zou mijn eigen vlees en bloed kwijtraken aan de man die een nachtmerrie van mijn leven had gemaakt.

"Sophia...".

Ik keek door mijn tranen heen naar Tarik die me vol medelijden aankeek. "Ze komen Adam... halen." Zei hij. Ik keek op en stond fier overeind. Hoofdschuddend liep ik naar de woonkamer waar een aantal mensen stonden plus drie politieagenten. "Mevrouw Naciri, we komen voor Adam Ziane." Zei een van de mensen die me een formulier overhandigde. Ik sloeg het formulier uit zijn hand en keek hem woedend aan. "Mijn zoon gaat nergens heen! Ben ik duidelijk!!!" Schreeuwde ik.

De man keek naar de politieagenten alsof hij ze daarmee een seintje gaf om me gedeisd te houden. "Mevrouw Naciri, de rechter heeft bepaald dat uw zoon met onmiddellijke ingang..".

"Die corrupte idioot heeft niks te willen!! Ga mijn huis uit. Nu!!!" Schreeuwde ik. Ze keken elkaar aan en kwamen naar mij toe lopen. Ik deed een paar stappen achteruit en Tarik kwam voor mij staan. "Raak haar aan en je zult zien wat er gebeurt." Zei hij dreigend tegen de agent. "U bent hierbij aangehouden vanwege het bedreigen van een...".

Ik kapte ze af want ik snelde me naar Adam die Laila vast had. "Ik moet weg. Ik moet hier weg. Ze willen...". Ik voelde ineens twee handen die mijn armen grepen. "Als u meewerkt dan gaat dit wat soepeler mevrouw Naciri." Hoorde ik achter mij. Ik probeerde me los te wrikken en zag dat ze Tarik appart hielden en handboeien bij hem om deden. "Laat mijn zoon met rust!!". Zei ik toen een van de mensen naar Laila toe liep. Laila hield haar hand omhoog en keek ze kwaad aan. "Mijn dochter heeft amper afscheid van haar zoon genomen, ik klaag jullie één voor één aan!" Zei ze kwaad. De mensen deden een stap naar achteren en keken toch ietswat angstig uit hun ogen. Laila kwam naar me toe en keek me aan.

"Liefje, Adam gaat met ze mee. Ik zweer het je, we zullen er alles aan doen om hem weer terug te krijgen. Dat beloof ik je."

Ik schudde mijn hoofd met betraande ogen terwijl Laila me Adam aangaf. "Ik kan het niet Laila..". Zei ik snikkend. Ik verdronk zowat in mijn tranen en hield Adam stevig vast tegen me aan. Hoe kan een moeder haar eigen kind weg geven? Hoe?! Mijn hart is wel vaker gebroken geweest maar nu, nu leek ik het amper te voelen. Badr had me zelfs hiervoor immuun gemaakt. "Mevrouw Naciri...". Zei een vrouw uit het groepje. Ik keek haar aan en schudde mijn hoofd. "Heb je zelf ook kinderen? Dan weet je hoe verschrikkelijk dit voelt." Zei ik door mijn tranen heen. Ik las iets van medelijden in haar ogen maar dat nam niet weg dat ze langzaam naar me toe liep. "Sophia...". Zei Laila tegen mij.

Ik keek met tranen in mijn ogen naar Adam die geen weet heeft over wat er om hem heen gebeurde. Ik kuste zijn gezichtje en handjes en kon mijn tranen niet in bedwang houden. Laila nam Adam weer van mij aan en ik stortte neer op de grond als een kaartenhuis. De vrouw nam Adam bij zich, keek mij nog even aan en liep weg.