Haar naam is Sophia

| Deel 41

Ik werd wakker met bonkende hoofdpijn en kreeg in de eerste instantie mijn ogen niet open. Het was alsof mijn oogleden vast geplakt waren aan elkaar. Toen het wel lukte keek ik om me heen en zag ik een bekende kamer waar ik niet thuis hoorde. Dit was de slaapkamer van Badr.

Wat deed ik hier??

Ik schoot overeind en zag hem zitten op een bank. Hij rookte een sigaret en keek me aan. "Wat doe ik hier?". Zei ik. Hij trok zijn wenkbrauwen op. Ik fronste mijn wenkbrauwen en dacht ineens aan vanmiddag. Aan Adil die langskwam. Aan hun ruzie en aan die verdomde wapen die ervoor gezorgd had dat ik een black out kreeg. Badr stond op en liep langzaam naar mij toe. "Hoe lang ben ik weg geweest?". Vroeg ik. Hij zweeg vooralsnog en stond pal voor mijn neus. "Twee uur." Zei hij. Ik knipperde met mijn ogen en wist niet wat ik hoorde. "Twee uur??". Zei ik nogal in shock. "En hoe bent ik hier terrecht gekomen?". Vroeg ik. Badr keek me droog aan en schudde lichtjes zijn hoofd. Had hij me hiernaartoe opgetild?

"Naciri, je schoonheidsslaap zit erop. Aan het werk." Zei hij. "Is die wapen weg?" Vroeg ik uit voorzorg. "Ja en de eigenaar ook." Zei hij. Ik haalde opgelucht adem en sloeg mijn benen over het bedrand. Ik stond op en was nog een beetje duizelig waarop ik automatisch weer op het bed ging zitten. Ik wreef over mijn gezicht en keek naar de horloge die op het nachtkastje lag. Het was zijn horloge die ik oppakte om naar de tijd te kijken. Half elf??

Hoe kon ik zo lang hebben geslapen? Ik rekte me uit en had niet eens in de gaten dat Badr in de inloopkast stond en naar me keek. Snel stond ik op en trok ik mijn kleren recht. Aan het werk? Het was al zo laat? Wat moest er zo laat nog gebeuren?

Ik liep naar hem toe en hij trok alle kleren van Christina uit de hangers. "Vouw dit op en leg het in de koffers. Die staan in de kelder. Laat hier niks achter wat van mijn vrouw is." Zei hij. Ik knikte langzaam en liep naar de kelder waar ik inderdaad wat koffers zag staan. Ik nam deze mee naar boven en zag Badr op zijn bed half liggen met een glaasje drank in zijn hand. "Ik breng de kleren wel naar de logeerkamer en vouw ze daar op." Zei ik. Badr keek me aan. "Waarom?". Vroeg hij. "Dan.. kun je slapen." Zei ik. "Wie zegt dat ik wil slapen?". Antwoorde hij. Ik schraapte mijn keel en maakte de koffers open. Genoeg voor mij om door te gaan met inpakken en mijn mond verder te houden.

Badr dronk zijn glas leeg en pakte zijn mobiel. Ik vouwde de kleren weg en kwam aan bij haar lingerie. Ik zag ineens het setje die Badr voor haar gekocht had een aantal weken terug. Ik pakte alles bij elkaar en gooide dat in de koffer. Dit ga ik zo niet opvouwen zei ik in mezelf. Ik gooide de schoenen in een grote tas, uiteindelijk had ik vier tassen nodig om haar verzameling schoenen in te pakken. Ik pakte de juwelen en liep naar hem toe. "Waar moet ik dit laten?". Vroeg ik. Hij keek naar mijn handen die goed gevuld waren met fonkelende diamanten. "Kijk maar wat je ermee doet." Zei hij. Ik keek hem verbaast aan. "Ik.. weet niet wat ik ermee aan moet. Dit is nog duur allemaal. Misschien wil...". Ik stopte met praten en werd een beetje rood. "..misschien wil je vrouw ze wel terug?". Vroeg ik voorzichtig. Badr maakte een zuchtend geluid en keek me aan. "Wat denk je dat daar allemaal mee zal gebeuren?". Zei hij terwijl hij naar de koffers en tassen gebaarde met een knik. Ik hief mijn schouders op maar het leek me toch logisch dat ze naar Christina moesten? "Terug geven aan... je vrouw?". Zei ik. Hij kreeg een speelse glimlach. "Dat moet worden weg gegooid. Zelfs die hangers krijgt ze niet." Zei hij. Ik knipperde met mijn ogen en keek naar de goed gevulde tassen en koffers. Er lag hier op z'n minst voor duizenden euro's aan kleding én schoenen. Waar had deze man het over?

Ik zweeg en knikte alleen maar braaf. Het liep al zonet hoog in de huiskamer en hij was al zwaar geïrriteerd. Dus vragen stellen op dit moment was geen goed idee. Toen ik klaar was, was zijn kleding het enige wat er nog hing in de ruime inloopkast. Zijn horloges, manchetknopen, stropdassen, maatpakken en ga zo maar door. De kast was goed leeg door alle spullen die van Christina waren. Het was nogal wat. Badr heeft letterlijk een paar dagen geleden tegen haar gezegd niet meer verder te willen en dan nu ineens zo'n radicaal besluit nemen door alles van haar weg te gooien? Ze kreeg het amper terug, nee het moet gewoon weg.