Haar naam is Sophia

| Deel 119

"Ey! Wakker worden schoonheid.. je hebt genoeg geslapen."

Ik voelde handen aan mijn benen en bovenlijf zitten. Mijn lichaam spande zich meteen van angst aan. Toen mijn ogen open vlogen werd ik geconfronteerd met de realiteit.

Ik wilde die zelfvoldane en arrogante glimlach van zijn gezicht slaan. Maar ik was vast gebonden. Mijn benen waren aan elkaar vastgebonden en mijn handen ook. "Rotzak!!" Schreeuwde ik. "Niet zo luid Sophia, anders moet ik je weer een prikje geven." Zei hij kijkend naar een tafel naast zich. Er lag een spuit met een naald van opzeker vijf centimeter lang. Hij stond langzaam op en keek me aan.

Adil was onveranderd. Althans hij had een litteken in zijn hals die ik nog niet eerder gezien had. Dat zal hij vast aan zijn wilde capriolen over gehouden hebben. Maar voor de rest zag hij er nog steeds hetzelfde uit. Het luxe leven heeft hem blijkbaar goed gedaan. Nogal te goed als je het mij vraagt. Ik kreeg het even benauwd toen ik ineens diezelfde frons op zijn voorhoofd zag als zijn broer. Ze deelde immers hetzelfde bloed en ik moet bekennen dat ik daar nooit eerder op had gelet tot vandaag.

Ik probeerde me tevergeefs los te wrikken maar dat was onbegonnen werk. Hij had me letterlijk vast gespijkerd aan dit..

..tja, waar lag ik op in hemelsnaam?

Ik keek naast mij en zag dat het een doodnormale eenpersoonsbed was. "Laat me gaan." Zei ik zachtjes. Hij moest ineens hard lachen en schudde zijn hoofd. "Nooit gedacht dat je ook humor in je had." Zei hij. Hij kwam ineens naast mij zitten en liet zijn ogen over mijn lichaam glijden. "Ik vind het oprecht vreselijk voor jou wat er.. met mijn neefje is gebeurt." Zei hij ineens. Ik keek hem aan en knipperde met mijn ogen. Natuurlijk, Liyam was zijn neefje. Soms stond ik niet stil bij zulke veranderingen. Maar goed, wie had gedacht dat ik deze man weer na jaren zou zien?

"Waar zijn we?" Vroeg ik zachtjes. "In een pakhuis. In een pakhuis waar ik meestal mijn zaken af handel." Zei hij. Ik keek hem geschrokken aan en onderdrukte mijn trillende onderlip van angst. "Waarom?" Vroeg ik. "Waarom wat?"

"Waarom heb je mijn oom vermoord? Althans, ik weet wel waarom maar waarom heb je het zo ver laten komen?" Vroeg ik. "Ik moest een zondebok hebben Sophia. En om heel eerlijk te zijn was die junk me toch al geld schuldig. Je oom was een lastpak." Antwoorde hij. "Zo'n lastpak dat je hem vermoord hebt?" Vroeg ik. Hij keek me onderzoekend aan en vernauwde zijn ogen. "Doe niet alsof je iets om die zak geeft. Ik had je duidelijk een plezier gedaan." Zei hij. Ik schudde mijn hoofd. "Dan nog. Hij verdiende het niet. En waarom ik? Je had me kunnen laten gaan." Zei ik. Hij stak ineens drie vingers op. "Drie jaar.. drie jaar lang. Zo lang kende ik de Rooie. Maar ik wist niet dat hij een kind had. Jij was bijkomende schade." Zei hij.

Ik keek hem woest aan. "Je hebt je familie verraden! Je hebt mijn oom vermoord! Je hebt mij door een hel laten gaan en zo te zien heb je je lessen duidelijk nog niet geleerd." Zei ik kwaad. "Welke lessen?" Vroeg hij. "Er is één les die ik geleerd heb en dat is dat je nooit maar dan ook nooit mensen moet vertrouwen. Zelfs je eigen familie niet. Jij kan het weten. Je oom die jarenlang je zogenaamde vader is geweest?" Zei hij. Ik zweeg en wende mijn blik af. "Maar mocht het een troost zijn. Als ik had geweten dat Omar je vader was had ik mijn vingers nooit gebrand aan jullie. Zijn gram heeft hij al gehaald door me tot het randje van de dood te slaan." Zei hij. "Dus je zint niet op wraak bij mijn vader?" Vroeg ik verbaast.

"Nee. Je man. Hem moet ik hebben." Zei hij. Ik werd een beetje rood en keek hem vluchtig aan. "Je man ja. Het is niemand ontgaan dat Badr Ziane met de dochter van de machtige Omar Naciri is getrouwd. Al hoor ik wel dat hij nu als een kip zonder kop ondergedoken is." Zei hij. "Wat is het dat je van je broer wilt? Heb je hem al niet genoeg aangedaan?" Vroeg ik.

"Hij heeft me alles ontnomen. Alles. Hij de oh zo slimme zoon die overal mee weg kwam. Hij kwam niks tekort. Niks. Ik keek op tegen hem. Totdat ik realiseerde dat dit niet ok was. Ik werd letterlijk gedumpt door mijn vader en zijn moeder bij zijn labiele tante en oom. Was er geen plek voor mij in hun huis? Waarom moest ik boeten voor de fouten van mijn vader?" Zei hij terwijl zijn ogen glazig werden. "Waarom heb je dit dan nooit ter sprake gebracht bij hem? Bij Badr?" Vroeg ik.
"Ohja? En waarom heeft hij, de oudste telg daar nooit wat over gezegd tegenover zijn vader? Of tegenover zijn moeder? Waarom heeft hij het altijd maar goed gevonden dat ik een derde wiel in dat gezin was?" Zei hij. "Hij wist het toch niet? Hij is er pas, net als jij, later achter gekomen. Hij was er kapot van Adil! Hij was er echt kapot van!" Zei ik oprecht gemeend. Ik kan me die dag nog goed herinneren toen zijn moeder het nieuws kwam brengen. "Dat zal vast wel allemaal, maar daarna heeft hij geen ene poot uitgestoken om het goed te maken." Zei hij terwijl hij met een ruk op stond.