Haar naam is Sophia

| Deel 145

Ik keek hem met argusogen aan en nam een slokje van mijn drank. "Wat zeg je nu allemaal?" Vroeg ik.

"Precies wat ik net zei. Ze schuiven de moord af op die gast. Ik heb het mes met handschoenen aan verplaatst." Zei Gio. "Je weet zeker dat je geen sporen hebt achter gelaten of dat iemand je heeft gezien?" Vroeg ik. "Alleen dat mokkel die dood moest." Antwoorde hij.

Gelukkig maar want het duurde me allemaal te lang. Die gestoorde Roemeen had me opgezadeld met een ezel. "Kan ik nog iets doen?" Vroeg Gio. "Voor nu niks nee.." Zei ik.

Gio liep mijn werkkamer uit en ik stond op om naar de keuken te lopen. "Hier is pappaaaa". Ik keek naar Nadia die Adam vast had. "Als je tante helemaal uit Canada komt om je te knuffelen, dan moet ze heel erg van je houden Adam." Zei ik terwijl ik hem over nam. "Dit doet me verdorie denken aan Amerika..". Zei ze.

Ik glimlachte en keek naar Adam die gapen moest. "Slaapkop." Zei ik terwijl ik een kus op z'n hoofdje drukte. "Waar is zijn moeder trouwens?" Vroeg Nadia. Mijn zusje heeft niets mee gekregen van de drama dat zich hier had afgespeeld. Ik hief mijn schouders op en gaf haar Adam weer aan. Mijn neefje en nichtje kwamen erbij en bewonderden hun kleine neefje. Nadia wilde nog doorgaan over Sophia maar ik deed alsof ik gebeld werd.

"Ik ben zo terug." Zei ik. Eenmaal het hoekje om stopte ik weer mijn telefoon weg. "Señor..". Ik keek naar Rosalia die me gebaarde mee te lopen. Ze vertelde dat Jihane het vertikte om haar spullen te pakken en te vertrekken. Vanavond zou haar vlucht gaan. Als Nadia erachter zou komen dat Jihane hier was, zou haar reactie niet mals zijn. Ik geef haar geen ongelijk. Nadia is gewoon een zorgzame zus en neemt het Jihane nog steeds kwalijk wat ze me heeft aangedaan toen ik in de gevangenis zat. Als ze hoort dat het kreng iets verderop met messen heeft lopen zwaaien zal de bom helemaal barsten.

Nadia bleef nog een uurtje en ging toen langs bij onze oom en tante. Voor mij tijd om Jihane even een bezoekje te brengen terwijl ik met Hugo aan de telefoon zat. "Rij de auto voor." Zei ik.

Ik opende de deur van het gastenverblijf en zag Jihane op de bank liggen. Ze kwam gauw overeind en eer ze iets kon zeggen greep ik haar bij haar arm en pakte ik haar tas. "Badr! Wat doe je!" Zei ze. Ik sleurde haar mee het gastenverblijf uit totdat ik bij de oprit aan kwam waar Hugo al stond te wachten. "Hij zal je naar het vliegveld brengen en je zal verdwijnen. Hoor je me?!" Zei ik kwaad. Ze kreeg weer een ernstige blik in haar ogen en ik deed de deur open van de auto. "Als je het vertikt om die vliegtuig in te stappen dan mag je het helemaal uitzoeken. Als je hier voor mijn deur staat, geef ik de beveiligers groen licht om je neer te knallen. Ben ik duidelijk?" Zei ik terwijl ik haar op de achterbank duwde. Ze begon te huilen en ik sloeg de deur dicht. Met een klop op de auto reed Hugo weg. "Bye bye Johanna..". Hoorde ik Rosalia zeggen met een brede glimlach op haar gezicht. "Jihane Rosa...". Zei ik tegen haar. Ze hief haar schouders op en was al blij dat Jihane opgehoepeld was..

Een aantal dagen later stond de politie voor mijn deur. Ik hoopte van harte dat Gio echt geen sporen had achter gelaten in Amsterdam. "Goedemiddag inspecteur Versteeg." Zei ik terwijl ik de deur open hield.

"Goedemiddag meneer Ziane." Zei hij. "Wat kan ik voor u doen." Vroeg ik. "Nou het gaat er eigenlijk meer om wat u voor onze buren kunt doen." Zei hij. Ik trok mijn wenkbrauwen omhoog en keek hem niet begrijpend aan. "Kunt u wat specifieker zijn?" Vroeg ik. "We zijn gebeld door de politie in Amsterdam. Ze zullen u een dezer dagen ook een bezoekje brengen maar aangezien u hier in België woont wil ik ook het een en andere weten. Het valt me namelijk op dat we de laatste tijd wel vaker voor u deur moeten staan." Zei hij. Ik humde wat en keek hem indringend aan. "Waarvoor ben ik nodig in Amsterdam?" Vroeg ik. "Sophia Naciri. Uw ex vrouw. De politie zocht haar voor verhoor maar kan haar nergens vinden." Zei hij. Ik hief mijn schouders op. "Wat heeft dat met mij te maken. We zijn gescheiden." Zei ik. "Wel, omdat ik meteen aan u moest denken aangezien u haar ex man bent. Wellicht weet u waar ze naartoe is? En of ze ook contact heeft opgenomen?" Vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd en zei dat ik niet wist waar ze uithing.