Haar naam is Sophia

| Deel 155

Mijn vader was wakker geworden?

Ik keek Badr aan en was even de weg kwijt. Ik had het toch goed gehoord? Hij staarde me enkel aan en stak zijn handen in zijn broekzakken. "Hugo zal je brengen. Ik bel hem even op." Zei hij.

"En jij?" Vroeg ik.

"Ik? Dat lijkt me niet verstandig." Antwoorde hij terwijl hij de telefoon aan zijn oor hield. "Hugo? Kun je Naciri weg brengen?" Hij keek me van top tot teen aan en draaide zich om.

Ik zette mijn mobiel aan en even later werd ik inderdaad gebombardeerd door berichtjes en voicemails. Ik las ze vluchtig door en zag ook een berichtje van Tarik staan;

'Ben je jaloers? Alweer.. dat was je bij Amal en Romaysa ook. Dit blondje is een blijvertje...'

Ik keek er even naar en schrok op toen er werd aagebeld. "Dat is Hugo. Ik stuur nog twee mannen mee voor de zekerheid." Zei hij. Ik knikte en bedankte hem.

"Dank je wel. Waar moet ik heen?" Vroeg ik. "Heen?" Vroeg hij niet begrijpend. "Ja, als ik klaar ben bij mijn vader." Zei ik. Hij trok zijn wenkbrauwen omhoog en wreef over zijn kin. "Met hem naar huis? Ik heb zijn vrijlating rond gekregen." Zei hij.

"Wat?!" Vroeg ik.

"Wanneer heb je dit gedaan?"

"Eergisteren. Vertel het je vader als jullie alleen zijn. Ik wil niet dat de rest het weet." Antwoorde hij. Mijn mond viel open van verbazing en ik snelde me naar hem toe. Mijn armen gooide ik om zijn middel heen en ik bedankte hem met betraande ogen. "Dank je wel." Zei ik duizendmaal.

Er was geen aanraking van zijn kant. De discussie daarover werd in een doofpot gestopt. Het belangrijkste was dat mijn vader weer bij was. Ik kon niet wachten om hem te zien..

Toen ik aankwam in het ziekenhuis liep ik meteen naar de lifthal. De knopjes drukte ik allemaal van enthousiasme in. Mijn vader was wakker! Ik stapte de liften uit en struikelde van blijdschap bijna over mijn eigen voeten. Toen ik aankwam bleef ik ineens staan. De agenten stonden nog bij zijn deur en een rechercheur die ik hier eerder had gezien. Het was half drie in de nacht, wat deed hij hier nog zo laat?

Tarik stond te praten met Laila. Tante Samra en mijn oma zitten vast bij mijn vader. Ik liep verder en Tarik had me meteen in het vizier. Laila keek ook op en snelde zich naar mij toe. "Waar was je! Ik heb je wel honderd keer gebeld! Wat is er met jou!" Zei ze kwaad. Laila is nooit boos op mij geweest dus dit was totaal nieuw voor mij. "Ze was vast bezig Laila, met hem..". Antwoorde Tarik.

Ik liep naar hem toe en keek hem nijdig aan. "Jij vuile idioot! Door jou ben ik verkracht en door een hel gegaan! Door jou! Wat doe je hier? Hoepel op!" Zei ik hard. Wel, dat trok wat aandacht want de rechercheur kwam meteen op ons aflopen. Tarik keek me aan en schudde zijn hoofd. "Mag ik vragen waar het hier over gaat? Ik hoor nogal zorgwekkende woorden vallen namelijk." Zei hij. Ik keek hem aan en herpakte mezelf. "Nee. Niks." Antwoorde ik.

Hij vertrouwde er geen moer van want hij wierp Tarik een strenge blik toe. Ik draaide me om en werd terug gefloten door de rechercheur. "Ik wil u eerst even onder vier ogen spreken." Zei hij.

Ik knikte en liep met hem mee naar een stille ruimte. "Uw vader zal onder politie begeleiding vervoerd worden naar een revalidatie kliniek. Daar zal hij enige tijd nog bewaakt worden en daarna moeten jullie het zelf oplossen qua veiligheid. Uw vader mag na herstel mee naar huis. Hij is vrij gelaten vanwege medische redenen. Maakt hij hierna nog een fout dan is het afgelopen. Het was....". Hij keek even om en toen weer naar mij. "Het was prettig zaken doen met uw partner." Zei hij ineens.

Zaken doen?

Ik knipperde met mijn ogen en mijn mond viel open van verbazing. De rechercheur liep weg en ik keek hem na. Het was prettig zaken doen? Ik wreef over mijn gezicht en wilde het niet eens weten. Gauw liep ik naar de kamer van mijn vader. Zodra ik de deur open deed keken drie paar ogen mijn kant op.