Haar naam is Sophia

| Deel 32

"Ik dacht, misschien heb je wel iets sterkers nodig dan water." Zei ik met een speelse glimlach.

"Klootzak!!!". Schreeuwde ze door haar tranen heen. Ik trok mijn wenkbrauwen op en zuchte diep. Mijn plan was mislukt. Het plan waarvan het bijna een succes zou zijn geweest als mijn neefje zijn grote mond dicht had gehouden. Hij heeft mij niet één, maar twee keer verraden. Ik keek naar het hoopje verdriet wat op de grond lag en waar ik helemaal niks meer aan had. Zelfs op kantoor had ik haar niet meer nodig. Haar in de gaten houden was verloren tijd en energie. Maar iets vertelde mij dat ze nog wel een keer van pas zou komen.

Ik ging op de bank zitten en keek haar aan. Ze veegde haar tranen weg en kromp ineen op de vloer. Ik pakte mijn mobiel en belde de werkster op. Deze was op de bovenste verdieping bezig, maar binnen luttele seconden stond ze voor mijn neus. "Je had een keer gezegd dat je handen tekort komt in de keuken en de huishouding?". Vroeg ik. Ze keek me aan en knikte. "Ja meneer Ziane. Hoezo?". Zei ze terwijl haar ogen naar Sophia gleden. Ik knikte naar Sophia. "Kijk eens, dat is geregeld." Zei ik terwijl ik op stond.

Mariah fronste haar wenkbrauwen en bleef kijken naar Sophia die blijkbaar in een hele andere wereld was. Wat een slokje wiskey met een mens kon doen bedacht ik me. "Goed, ik ga ervandoor. Christina komt morgenvroeg terug." Zei ik. "Ja meneer Ziane." Antwoorde ze.

Ik liet beide dames achter en liep vervolgens naar de werkkamer om mijn vrouw te bellen. Dat het plan niet gegaan is zoals ik wilde was een verhaal voor morgen. Nu was ik te moe om alles uit te leggen. Ik zat met een neefje die een blok aan mijn been was en wat Sophia betreft, die hou ik nog steeds in de gaten op de hoop dat Adil misschien toch van gedachten zou veranderen. Goed, ik heb mezelf beloofd dat hele erfgenaam gedoe te laten gaan als het plan niet zou lukken en ergens moet ik me ook daar maar bij neerleggen. Mijn bedrijven hadden aandacht nodig en ik had heel wat werk in te halen doordat ik zo bezig was geweest met het plan die uiteindelijk toch mislukt was.

De volgende ochtend kwam Christina vroeg thuis aan. Ik was al op en maakte me klaar om over een uurtje naar werk te vertrekken.

"Wat zeg je nou? Het is niet gelukt?". Zei ze stomverbaasd. Ik knikte enkel langzaam en trok mijn overhemd aan. "Weet je, het kan me allemaal niet meer schelen." Zei ik. "Badr! Natuurlijk wel! Het gaat hier om miljoenen!!". Zei ze nogal fel en kwaad. Ik trok mijn wenkbrauwen op en hief mijn schouders op. "Dus?" Antwoorde ik. "Dus??" Zei ze terwijl ze haar jas uitdeed en mij vreemd aankeek. "Het is van je vader, dus van jou! Niet van één of andere junk die..". Ik onderbrak haar meteen. "Mond houden over mijn neefje. Begrepen?". Zei ik nogal geïrriteerd. Ze keek me met knipperende ogen aan en zweeg.

"Ok,.. en wat doen we met... met dat mens die hier woont! Ik neem aan dat je haar al de deur hebt uitgegooid?". Zei ze. Ik schudde mijn hoofd. "Ze is er nog. Alleen dit keer is ze van jou." Zei ik terwijl ik mijn vest aandeed. Ze keek me verbaast aan en sloeg haar armen over elkaar. "Wat bedoel je?". Vroeg ze. "Precies zoals ik het zeg, ze is van jou. Je kan ermee doen wat je wil alleen ik hou haar nog wel in de gaten mocht mijn neefje van gedachten veranderen. En dat kan alleen als ik haar hier thuis heb." Zei ik met een knipoog. Christina trok haar wenkbrauwen op en keek me aan. "Mariah werkt haar in, dan maakt ze zich in ieder geval nuttig. Succes ermee schatje." Zei ik terwijl ik haar een kus gaf. Ik liet haar verbaast achter en was toch opgelucht dat er een kleine last van mijn schouders was afgegleden.

Op kantoor aangekomen kreeg ik meteen van de receptioniste te horen dat ik bezoek had. "Wie?" Vroeg ik. Ze gebaarde naar Farid die op één van de banken in de hal zat. Ik zuchte diep en liep meteen naar de lift toe. Als ik mijn dag al zo moet beginnen...

"Hey Badr, stop even!". Zei hij terwijl hij achter mij aanliep. Ik draaide me om en keek hem aan. "Ben je onze afspraak van vanmiddag vergeten?". Vroeg hij. Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek hem vragend aan. "Je huis? Beveiligingssysteem? We hadden het er laatst over?". Zei hij. "Ah.. ja. Inderdaad." Zei ik. "Je bent toch niet boos om wat ik laatst zei over je...vrouw." Zei Farid ietwat geïrriteerd. Met een zucht keek ik hem aan. Het plan was mislukt en om er nog omheen te draaien tegenover Farid was zinloos. "Ze is mijn vrouw niet. Als je het over die domme gans hebt waar je zo verliefd op bent." Zei ik. Farid keek me stomverbaasd aan en begreep het niet. "Wat.. bedoel je?". Vroeg hij. "Farid, ik heb hier nu echt geen tijd voor. Om een lang verhaal kort te maken. Ik had haar enkel nodig om mijn moeder te overtuigen. Dat hele erfgenaam verhaal gedoe ken je denk ik al." Zei ik.