Haar naam is Sophia

| Deel 120

"Je... glas ligt bijna op de vloer."

Knipperend met mijn ogen en na het zien van Eve en Hugo tegenover mij, werd ik weer terug gelanceerd in de realiteit. Ik keek naar de glas wiskey in mijn hand die er schuin bij hing. De woede borrelde weer op en met een zwaai gooide ik de glas tegen de tuindeur. Behalve de glas is ook het glaswerk van de tuindeur gesneuveld.

Eve en Hugo keken op en ik begroef mijn gezicht in mijn handen. "Baas, ga even rusten. We vinden haar wel." Zei Hugo voorzichtig. Ik keek hem aan en schudde mijn hoofd. "Ik heb drie nachten niet geslapen, deze nacht kan er ook nog bij." Zei ik schor. "Wat is het laatste nieuws?" Vroeg ik. Eve en Hugo keken elkaar aan. "Nou, wat we net hebben verteld." Zei Eve. Blijkbaar was ik er niet met mijn hoofd bij. "En dat is?" Vroeg ik.

"We hebben alle pakhuizen in de stad en omgeving met een straal van tachtig kilometer onderzocht. We hebben niks kunnen vinden." Zei Hugo. "Er klopt iets niet. Er klopt iets niet!" Het laatste zinnetje spuwde ik bijna eruit. "De media staat voor de deur. Wat doen we ermee?" Vroeg Eve toen ze een glimp van wat camera mensen opving die naar binnen probeerde te kijken. "Hoe weten die schoften hiervan?" Vroeg ik. "Niet van ons maar we hebben wel een vermoeden." Zei Hugo. "Je hulp."

"Kreng! Ik had haar allang al weg moeten sturen!" Siste ik kwaad. "Moeten we wat aan.. de hulp doen?" Vroeg Eve. Ik draaide me om en schudde mijn hoofd. "Ik heb jullie hier nodig." Antwoorde ik. Ze knikte beide en stonden op. "We zijn in de tuin." Zei Eve. Ik knikte en zuchte diep.

Waarom ben je dan ook weg gegaan Sophia.. hier was ik juist bang voor!

Adil.

O wat ik met hem zou doen als ik hem in mijn handen te pakken krijg! Ik balde mijn vuisten en voelde me gewoon niet goed worden. Zodra ik drie dagen geleden thuis was gekomen van mijn zakendiner voelde ik dat er iets mis was. Alle lichten stonden namelijk uit. En ik weet heel goed dat Sophia bang is in het donker. Dat is de hele reden waarom ze überhaupt een eigen kamer heeft. Elke nacht als ik langs haar kamer loop staat haar nachtlampje nog aan. Het feit dat ze soms bij mij in bed slaapt en het lichtje dan wel uit doet is omdat ze niet alleen is. De dag toen ze vrijwillig vertrok was echt niet zonder slag of stoot geweest. Ik wilde heel dat Naciri gedoe afsluiten en dat kon alleen als ik ook Sophia zou laten gaan. Zij herinnerde me aan zoveel dingen. Zoals Liyam. En ik hield ervan om aan hem te denken, alleen ik dacht dan meteen ook aan zijn dood. Was ik opgelucht dat ze een paar uur later weer voor mijn deur stond? Ja. Was ik er trots op om haar lelijk te behandelen? Absoluut niet. Ik wist gewoonweg niet hoe ik ermee om moest gaan. Met haar en met de slopende gevoelens die ik...

...voor haar begon te krijgen.

Ja. Ziezo. Het is eruit.

Ik had gevoelens voor Sophia Naciri gekregen en dat beangstigde me ontzettend. Liefde was iets wat niet meer in mijn woordenboek voor kwam. De enige vrouw die ooit mijn hart had gestolen ligt zes meter diep onder de grond ergens. Toen onze scheiding rond was, zwoor ik alles af wat ook maar met liefde te maken had. Het was één persoon gelukt mijn hart te stelen en dat was mijn bloedeigen kind. Totdat hij me ook ontnomen werd..

Sophia is.. complex. Raar. Leuk op haar eigen manier. Vreselijk maar dan ook vreselijk geduldig. Ze is slim. Dat heb ik laatst ondervonden met mijn nieuwe klant die zij moeiteloos naar binnen had gesleept. Behalve dit allemaal was ze mooi. God, haar uiterlijk is uniek. Ik heb het altijd al gezien maar toegeven wilde ik niet. Het liefst maakte ik haar juist belachelijk en dat deed ik ook. Helaas te veel en te vaak. Het feit dat mijn broertje met zo'n bloedmooie dame aan de proppen kwam zetten toendertijd zorgde ervoor dat ik mijn verstand op de één of andere manier kwijt aan het raken was. En dat mocht niet! Dat mocht absoluut niet! Ik ben Badr Ziane verdomme! Ik had een heel drugs imperium te runnen. Zo'n schoonheid in mijn omgeving was gevaarlijk. Ze zou mijn hoofd dol maken en me van mijn zaken afhouden. Dat mocht ik niet laten gebeuren. En toen kwam het verhaal naar buiten dat haar oom het geld gestolen had. Nog een goede reden om haar voorgoed uit mijn leven te verbannen. Ze zou desnoods moeten sterven want zo los ik toch mijn problemen op?