Haar naam is Sophia

| Deel 159

Langzaam liep ik naar de bank om te gaan zitten. Mijn lichaam trilde aan alle kanten en ik was met stomheid geslagen. Ik wierp een blik naar de vloer waar mijn telefoon in twee stukken lag.

Gauw liep ik ernaartoe en pakte ik de stukken op. Ik klikte het simkaartje eruit en bewaarde deze. De telefoon gooide ik vervolgens weg.

Hoe kon Badr denken dat ik gevoelens voor Tarik had? Wederom sloeg hij me mentaal tegen de vlakte. Ik dacht dat we het verleden zouden rusten en juist vooruit zouden kijken. Voor een aantal dagen leek dat ook zo totdat ik vanmiddag door Tarik gebeld werd.

Ik kreeg tierend en vloekend te horen dat Badr zijn locatie had doorgespeeld aan de persoon die mij wilde vermoorden. En dan het feit dat Badr daarvoor deze persoon al persoonlijk heeft ontmoet alsof er niks gebeurt was?!

Ja! Het was superfijn dat ik meer bescherming genoot omdat ik zijn vrouw ben. Niemand wilde gedonder met Badr Ziane en iedereen wilde hem te vriend houden, vooral in de onderwereld. Maar kom op, je laat de fucking persoon gaan die je vrouw wilde vermoorden!! Prima als hij zich niet wilde mengen met wat er met mijn vader was gebeurt maar hoe zit dat dan met mij?! Hoe kan hij zeggen dat hij me beschermde terwijl hij dat kreng laat gaan? Ik ben echt niet voor geweld maar de blik van Rosalia zal ik nooit vergeten toen ze me aankeek en haar laatste adem uitblies!

Als Tarik me niet gebeld had zou Badr dit nooit gezegd hebben. Ik liep gauw naar de keuken om wat water te drinken. Huilen kon ik niet omdat ik eerder boos was dan verdrietig. Ik ben alleenmaar eerlijk tegen hem geweest en hij is diegene die dingen achter houdt. Ik zuchte diep en hoorde Adam huilen. Toen ik bij hem was tilde ik hem op en wiegde ik hem in mijn armen. Hij bleef maar huilen en uiteindelijk nam ik hem maar mee naar mijn slaapkamer. Ik ging liggen op het bed en ik weet niet hoe of wat maar mijn oogleden werden zwaar door alle vermoeidheid en stress. Niet even later was ik in slaap gevallen...

Badr was die nacht niet thuis gekomen. De volgende ochtend was hij namelijk nergens in huis te bekennen. Ik wilde het uitpraten met hem en wellicht zou alles met een sisser aflopen. Maar alles ging juist bergafwaarts.

Ik zat in de kamer van Adam en wiegde hem in slaap. Na een half uur vielen zijn oogjes dicht en legde ik hem meteen in zijn bedje. Stilletjes liep ik zijn kamer uit en deed ik de deur op een kier. Op dat moment hoorde ik de voordeur iets verderop open gaan, maar met een harde knal dichtgaan. Ik schrok op en keek gauw in de kamer van Adam. Gelukkig sliep hij erdoorheen.

Toen ik naar de woonkamer liep was hij nergens te bekennen. Het enige wat ik wel zag was een pakje sigaretten op tafel en een fles wiskey. Ik voelde mijn hart in mijn keel bonken bij het zien van de fles waar nog maar een kwart aan drank in zat. Plotseling schrok ik op toen ik twee armen om mijn middel voelde. Ik draaide me om en zag hem staan. Zijn blik was anders als anders en het maakte me zelfs een beetje bang. En hij rook naar alcohol. Het was duidelijk, hij was stomdronken. "Wat is er? Er bestaat zoiets als goedmaakseks. Begin het maar goed te maken." Zei hij terwijl hij mijn blousje ruw open trok. De knopen vlogen alle kanten op. Ik deed een stap naar achteren maar hij trok me al gauw weer terug. Dat maakte hem kennelijk boos want hij tilde me op en gooide me over zijn schouder heen. "Badr?! Wat doe je!" Hij gaf geen gehoor maar toen ik zag dat hij richting de slaapkamer liep sloeg ik doodsangsten uit. Hij liep naar binnen en ging direct naar de inloopkast waar hij me op een tafel neerzette.

Hij boog zich naar me toe en ik moest kuchen door de alcohol die mijn neus penetreerde. "Je wilde toch een donkere kant van mij zien? Wel, laten we beginnen." Zei hij.

Is hij gek geworden?!

"Nee.. niet zo. Niet op deze manier!" Zei ik kwaad. "Wat is er? Krabbel je weer terug zoals je altijd doet?" Vroeg hij. "Je bent dronken!" Zei ik terwijl ik van de tafel af probeerde te komen. Hij trok me naar zich toe en keek me aan. "Dronken? Waar heb je het over?" Vroeg hij. "Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld."