Haar naam is Sophia

| Deel 128

Badr was witheet van woede. Ergens bekroop me zelfs het gevoel van spijt. Spijt van deze actie. Vooral als ik naar de man naast mij keek die verschrikkelijk gevaarlijk naar Jihane keek. En daarmee bedoel ik dat hij net nog geen vuurwapen in zijn hand had om de trekker over te halen.

Jihane stond langzaam op en schudde haar hoofd. Ze wees ineens naar mij en begon hard te huilen. "Ze liegt! Ik zweer het je Badr. Zoiets zou ik nooit vertellen! Ze heeft me erin geluisd!" Zei ze ter verdediging.

"Jij bent de enige die het weet kreng!" Schreeuwde hij. "En je moeder en je zussen ook! Misschien hebben hun het wel verteld!" Zei ze door haar tranen heen.

Badr keek mijn kant op en ik probeerde deze toneelstuk natuurlijk wel zo realistisch over te laten komen. Ik schudde dus mijn hoofd en keek haar aan. "Je bent om van te kotsen Jihane. Nog ontkennen ook!" Siste ik kwaad. Ik keek naar Badr en deed een stap naar voren. "Ga je mijn vraag verdomme nog antwoorden!" Schreeuwde ik tegen hem.

Badr keek kwaad naar Jihane en geloofde oprecht dat ze het gezegd had. Het zag er in zijn ogen immers uit alsof we over koetjes en kalfjes aan het praten waren, natuurlijk zou ze het gezegd kunnen hebben..

Maar Badr leek nu ineens te twijfelen..

En dat baarde me zorgen. Heel veel zorgen.

Hij keek mij aan en liep naar mij toe. "Geen woord hierover tegen andere mensen! Begrepen?" Zei hij kwaad. Ik keek hem nogal verbaast aan. "Ga je me nog uitleggen waarom je niks...".

Badr kapte me meteen af. "Ik leg jou helemaal niks uit verdomme!" Bulderde hij waardoor ik een stap achteruit zette. Na deze uitbarsting keek hij naar Jihane. "Wat jij betreft... ik had je al gewaarschuwd je kop dicht te houden!" Zei hij terwijl hij haar overeind trok. "Ik heb echt niks verteld! Ik zweer het je!" Zei ze wanhopig.

Ik dacht dat ze een flinke uitbarsting zou krijgen van Badr en wellicht voorgoed de deur uit zou worden gezet, maar hij had blijkbaar hele andere plannen. Hij trok haar mee, liep naar het zwembad en duwde haar erin. Ik dacht werkelijk waar dat het gedaan was totdat hij een knop indrukte en de afdekking van het zwembad in werking liet gaan. De afdekking kwam op vijf centimeter af van het zwembadwater om deze schoon te houden. Na een minuut zou het hele zwembad afgedekt zijn.

OH MIJN GOD!!!

Hij wilde haar laten verdrinken!!!

Toen Jihane dit ook door begon te krijgen zette ze grote ogen op en begon ze panisch te worden. Ik bleef doodstil staan en wist mezelf geen houding te geven. Toen de afdekking bijna op de helft was snelde ik naar Badr toe en sloeg zijn hand van de knop af die hij vooralsnog ingedrukt hield. Hij keek me kwaad aan. "Wegwezen Naciri, anders gooi ik je erbij." Zei hij.

Ik wist verdomme niet dat Badr daadwerkelijk zo ver zou gaan! Hij wilde haar vermoorden! Ik wilde haar dood niet op mijn geweten hebben dus moest ik wel iets doen of zeggen om hem tegen te houden.

"Hou op!! Je moeder heeft het verteld niet Jihane!" Schreeuwde ik toen maar. En toen ging zijn duim van de knop. Hij keek me zo verschrikkelijk gevaarlijk aan en voordat ik het wist gloeide mijn wang helemaal op. Het deed pijn en ik schrok er zelfs van. Maar hij ook. Hij maakte aanstalten om zijn excuses aan te bieden door zijn hand op diezelfde wang neer te leggen. Ik deed een stap achteruit waardoor hij al gauw terug werd gelanceerd in de realiteit.

"Ik zou jou erin moeten gooien...". Zei hij. Hij liep langs mij heen de woonkamer in en verderop klom Jihane uit het zwembad. Huilend en in shock bleef ze rillend op een plek staan. Ik vergat heel even de klap die ik zojuist moest incasseren van Badr en pakte een handdoek. Dit was allemaal uit de hand gelopen! Ik liep naar Jihane toe maar die was er niet van gediend dat ik in haar buurt kwam. "Wegwezen trut! Door jou had hij me bijna vermoord! Donder op!" Siste ze kwaad terwijl ze met een ruk de handdoek uit mijn hand graaide en weg liep.