Haar naam is Sophia

| Deel 130

"Idioot! Rotzak!!"

Ik pakte een lege glas en gooide deze naar zijn hoofd. Badr dook net op het nippertje weg.

Ook de dokter moest het ontgelden. Hij keek me met grote ogen aan en vluchte naar de hal. "Hou op!" Zei Badr kwaad terwijl hij naar me toe snelde. "Hou op?! Hou op?? Vuile hufter, je wil me op laten nemen in een psychiatrische instelling! Ze moeten jou opnemen! Jij bent zo gek als een deur!" Schreeuwde ik. Badr pakte me bij mijn armen en hield me stevig vast. "Je gaat! Of je het nu wilt of niet!" Zei hij kwaad.

"Wat is.. hier aan de hand?"

Ik keek langs Badr heen en zag Mo staan die om zich heen keek naar de ravage. Heel wat glazen zijn gesneuveld die Badr steeds op het nippertje kon ontwijken. Mij laten opnemen! De hufter!!

"Wat doe jij hier?" Vroeg Badr aan zijn neefje. Deze keek hem niet begrijpend aan. "Eh.. we hadden een afspraak staan?" Antwoorde Mo. Badr vernauwde zijn ogen en knikte. "Inderdaad, helemaal vergeten." Zei hij. Ik wrikte mezelf los en beukte nog een paar keer tegen zijn harde borstkas. "Is.. alles ok?" Vroeg Mo.

"Je neef is getikt! Hij is gek! Hij wil me op laten nemen in een psychiatrische instelling." Zei ik. Mo kreeg grote ogen en keek stomverbaasd naar zijn neef. "Is dat waar?" Vroeg hij aan zijn neef. Badr zuchte diep en pakte een fles wiskey. "Onze afspraak zei je...". Zei hij tegen Mo terwijl hij de woonkamer uit liep. Mo keek me nog steeds verbaast aan. "Ik snap het niet.. waarom?" Vroeg hij.

Antwoorden kon ik niet want Badr riep Mo meteen bij zich. "Ik spreek je zo." Zei hij.

Ik keek naar de ravage om me heen. Ik dacht aan Rosalia die hier voor op zou moeten draaien en zuchte diep. Vloekend liep ik naar de keuken om wat spullen te pakken zodat ik de woonkamer kon opruimen. Eenmaal terug begon ik de grote scherven op te ruimen totdat ik ineens een geluid hoorde. Ik liep voorzichtig naar de hal waar het geluid vandaan kwam en zag de dokter staan. Hij keek rechts en links en wist geen vluchtweg te vinden. Toen liep ik naar de voordeur en deed deze wagenwijd open. Hij begreep de hint meteen en maakte zich onmiddellijk uit de voeten.

Met een knal gooide ik de deur dicht en liep ik naar de werkkamer van Badr. Is hij helemaal gek geworden. Mij willen laten opnemen maar tegelijkertijd doen alsof er niks aan de hand is! De deur stond op een kier open. Net toen ik naar binnen wilde stormen hoorde ik wat bijzondere woorden vallen.

"Om drie uur in de nacht zullen ze beginnen. Containernummer is bekend. 500 kilo coke is best een hoop maar ze zijn snel."

Mijn hart stond voor een momentje stil. Dat Mo in dat wereldje zat had ik al door maar Badr was er toch mee gestopt??

Ik durfde eerlijk gezegd niet meer naar binnen te lopen en liep daarom weg naar de woonkamer om verder op te ruimen..

Na een uurtje leek het alsof er niets gebeurt was. Alles was opgeruimd en schoon en dat was ook net op tijd aangezien de beide heren de woonkamer in kwamen lopen. Ze keken beide verbaast om zich heen en toen naar mij. Althans, ik voelde hun ogen prikken in mijn rug aangezien ik in de tuin met mijn rug naar hun toe zat. Mo wilde blijkbaar nog een praatje maken maar daar stak Badr een stokje voor. Niet even later hoorde ik dus ook de voordeur dicht gaan.

Badr liep de tuin in, pakte een sigaret en aansteker en keek me aan. Hij zei geen woord en dat was ook heel verstandig. Nog een woord over die instelling en er zullen dit keer tuinstoelen in de lucht vliegen! Plots bedacht ik me iets, Badr wilde me dus weg hebben. Niet na de zwangerschap, maar nu. Dan zal ik daar ook voor zorgen. Aangezien Mohammed het een en ander al over ons weet én de drama van vandaag zelf heeft mogen aanschouwen, wilde ik zijn hulp inschakelen.

Ik stond op en pakte mijn mobiele telefoon uit mijn kamer. Eenmaal terug in de tuin belde ik hem op en wachtte ik af tot hij zou opnemen. Gekukkig deed hij dit vrijwel meteen. Natuurlijk was hij benieuwd naar het voorval en had hij honderd vragen, maar dat was een gesprek voor later. Ik mocht Mo graag, ondanks dat we elkaar niet eens zo lang kennen. Ik vroeg om zijn hulp ergens over en Mo gaf aan dat dit wel in orde zou komen. Toen namen we afscheid en hing ik op.