Haar naam is Sophia

| Deel 125

Het was stil.

Het was zo stil dat de buitenwereld geen geluid leek te maken.

Ik heb Badr op z'n kwaadst gezien. Ik heb hem op z'n gevaarlijkst gezien. Ik heb hem verdomme zelfs mensen zien vermoorden. Deze blik was een combinatie van alles. Kil, koud, en zo vreselijk beangstigend dat ik niet alleen bang was geworden voor hem maar juist spijt had dat ik het hem verteld had.

Ik had het kunnen vertellen met zijn moeder erbij maar nee, ik koos dit moment. Dom. En dat was nog zacht uitgedrukt.

"Zwanger?" Zei hij zachtjes met een lage stem. Ik keek hem aan en knikte. "En.. wat ik heb je daarover gezegd?" Vroeg hij. Ik barste ineens in tranen uit. Hij bleef koud en kil en had alleen een lege blik in zijn ogen. Kwaad was hij toch al en ik weet dat het volgende wat ik hem zal vertellen nog ernstiger was. "Ik... weet niet of het van jou is." Zei ik door mijn tranen heen. Badr deed ineens een stap naar achteren en knipperde met zijn ogen. "Misschien kan het van Adil zijn. Ik ben pril zwanger en ik kom uit op de periode dat hij me ontvoerd had." Zei ik snikkend.

Het was alsof je een mes in zijn hart stak. Hij bleef stokstijf staan en bewoog niet. "Van.. Adil?" Zei hij zachtjes. "Ik weet het niet. Mijn gevoel zegt van niet." Zei ik. Badr stormde ineens op me af en trok me overeind. Zijn handen grepen mijn armen vast. "Jouw gevoel? De hel in met jou fucking gevoel!" Bulderde hij door de kamer. "Ik was verdomme duidelijk! En nu vertel je me dat het misschien niet van mij kan zijn?" Siste hij kwaad.

"Je doet me pijn...". Zei ik huilend. "Pijn? Ik zal je vermoorden kreng! Dan ben ik er zeker van dat, dat bastaardskind niet geboren zal worden." Schreeuwde hij. Ik keek hem geschrokken aan en schudde mijn hoofd. "Alsjeblieft... laat me los. Ik zal er zelf voor zorgen. Laat me los." Smeekte ik hem. "Zorgen? Ik moet toekijken hoe mijn vrouw voor een bastaardskind zorgt?! Is dat wat je me probeert te vertellen!" Zei hij terwijl hij me op het bed gooide. "Uit mijn ogen! Uit mijn ogen want ik zweer het je dat ik je zal vermoorden als je hier nog één seconde langer blijft! Wegwezen! Nu!!" Schreeuwde hij.

Ik huilde tranen met tuiten en kwam overeind. Badr gooide alles wat hij maar kon vinden door de kamer heen en ik moest maken dat ik weg kwam. Hij zou me echt iets aandoen. Ik verliet zijn kamer en liep vlug naar de mijne. Ik pakte wat spullen bij elkaar en liep naar de voordeur. Gauw deed ik de deur open en snikkend verliet ik het huis.

Wat moest ik nu?

Hij was furieus! Hij zou me zelfs hebben vermoord! Ik kende die blikken maar al te goed.

Ik pakte na een kwartier lopen de bus en stapte uit in het centrum. Het voordeel is dat ik geld had dus liep ik meteen naar een hotel waar ik een kamer had geboekt. Eenmaal in de kamer barste ik in tranen uit. Ik kreeg een paniekaanval en stortte neer op het bed. Het enige wat ik voor me zag was zijn kille blik. Na een uur flink gehuild te hebben besloot ik maar te gaan slapen. Ik voelde me zo moe en was doodop. Doodmoe van de hele situatie.

Ik viel daarom dus ook snel in slaap. Totdat ik wakker werd van hard gebonk op de deur. Ik schrok wakker en zag dat het drie uur in de nacht was. Ik schrok nog meer toen ik het pasje langs de deurklink hoorde gaan. Een paar tellen later vloog de deur open. Een medewerker liep naar binnen die opzij werd geduwd door Badr. Ik keek hem met grote ogen aan en maakte mezelf helemaal klein. "Meekomen. Nu!" Zei hij woest. Hoe heeft hij mij gevonden?

Domme vraag Sophia... die man weet alles!

Ik was natuurlijk doodsbang en schudde meteen mijn hoofd. De medewerker maakte zich snel uit de voeten en wilde duidelijk geen getuige zijn van de hele drama. "Naciri... ik zweer op alles wat me lief is. Ik geef je vijf seconden en je staat op." Zei hij. "Ik ben bang! Zie je dat dan niet!" Zei ik terwijl de tranen over mijn wangen gleden. Hij knipperde met zijn ogen en veranderde zijn dreigende houding. "Sta op...". Zei hij nu op zachte en normale toon. Ik stond op en pakte mijn tasje waar ik alles in had gedaan. Nou ja, alles.. zoveel had ik niet bij me maar goed.