Haar naam is Sophia

| Deel 131

"Waar denk je aan?"

Ik draaide me om en keek haar aan. "Nergens aan, hoezo?" Antwoorde ik. "Nou, zo lijkt het niet." Antwoorde ze. Ik glimlachte en trok mijn overhemd uit. "Kom liggen..".

"Dat was ik ook van plan." Ik ging op het bed liggen en plots kwam Jihane op mij zitten. Ik weet niet hoe of waarom maar met een beweging lag ze weer naast mij. "Oh...". Zei ze nogal niet begrijpend. "Ik dacht dat je...". Ze begon te stamelen en werd nogal rood.

"Moet je trouwens niet naar huis? Ik heb geen zin in gedonder met je ouders." Zei ik. "Die weten dat ik hier ben." Antwoorde ze. Ik trok mijn wenkbrauwen omhoog en keek nogal verbaast. "Je ouders keuren het goed dat je om elf uur in de avond met een man in bed ligt?" Vroeg ik. Ze giechelde en keek me aan. "Ze weten toch dat we uiteindelijk samen zullen zijn." Zei ze. "Hoe weet je dat zo zeker?" Vroeg ik. Ze keek me niet begrijpend aan. "Je bent toch officieel gescheiden? En je zei het zelf een aantal dagen geleden." Antwoorde ze. "Daarom wil ik het juist rustiger aan doen." Zei ik.

Jihane nam geen genoegen met dit antwoord en stapte uit bed. "Ik ga dan maar naar huis." Zei ze. "Prima, ik zie je sowieso vrijdag toch?" Ze glimlachte met moeite en knikte. "Badr...".

Ik keek op vanuit mijn mobiele telefoon. Gio had zonet gemeld dat Sophia bezoek kreeg, maar van wie? Ik hoop maar voor haar dat het niet mijn neefje was waar ik nog een appeltje mee te schillen had. "Ik hou van je." Zei Jihane. Ik glimlachte enkel en uiteindelijk liep ze weg. Het is niet de eerste keer dat Jihane deze woorden tegen me zei. De laatste tijd hoorde ik niets anders maar of dat gevoel wederzijds is, was nog maar de vraag. Ja, ik heb iets van gevoelens voor haar gekregen en dat ben ik allemaal nog aan het uitvogelen. 'Houden van' is dus nogal ver gezocht.

En behalve dat..

Ik was nog steeds een getrouwde man. Waarom ik geen akkoord kon of wilde geven aan mijn advocaat was voor mij ook een raadsel. Ik weet dat als Sophia en ik echt zullen scheiden het heel moeilijk zal worden om haar in het gareel te houden wat onze kind betreft.

Ik zal haar blik nooit vergeten toen ik haar achterliet in de inrichting. Dat was ook de reden waarom ik na een uur terug ben gereden om de opname ongedaan te maken. Daar aangekomen trof ik een panische arts aan die helemaal over zijn toeren was.

Sophia was weg..

Op de camerabeelden zag ik dat ze geholpen werd door Mo. Het verklaarde haar plotselinge keuze om opgenomen te worden meteen. Natuurlijk was ze wat van plan. Ik heb bijna het hele servies tegen mijn hoofd geslingerd gekregen en prompt ging ze toch overstag. Dat klopte niet. Ik had het moeten weten. Dat ik terug ben gegaan om haar eruit te halen zal ze nooit geloven. Achteraf bleek ze alles al achter mijn rug geregeld te hebben... samen met Mo uiteraard..

De volgende dag keek ik naar de zwart witte foto's in mijn hand. Ik zag de contouren van de baby vrijwel meteen en kreeg een glimlach op mijn gezicht. 'Is dit wat je gisteren wilde afgeven Sophia..' Zei ik zachtjes. Ik stopte de foto's terug in mijn bureaula en pakte mijn autosleutels om naar mijn oom te gaan. Daar aangekomen trof ik mijn neefje Mohammed ook aan. "Is alles goed gegaan?" Vroeg ik aan mijn oom. "Alles is uitstekend gegaan, bedankt voor je hulp." Antwoorde hij. Ik nam plaats op de bank en keek naar Mo die bezig was op zijn mobiel. "En jij? Hoe was het gisteren gegaan?" Vroeg ik. Mo keek op vanuit zijn telefoon en hief zijn schouders op. "Zoals mijn vader al zei, uitstekend." Antwoorde hij. Hij stond op en liep weg uit de woonkamer.

Mijn oom keek me ineens streng aan. "Is het waar dat je de dochter van Naciri op wilde laten nemen?" Vroeg hij ineens. Ik zuchte diep. "Je zoon kan z'n mond niet houden." Antwoorde ik. "Ben je gek Badr? Dat kun je niet zomaar doen. Als Omar erachter komt hebben we allemaal een probleem!" Zei hij nogal geïrriteerd. "Omar Naciri kan de boom in." Zei ik terug. "Je snapt het niet. Denk je dat die man nu minder gevaarlijk is omdat hij vast zit? Dan heb je het verkeerd!" Mijn oom zuchte diep en stond op. "Ze weet het van Amber." Zei ik. Mijn oom zette grote ogen op en schudde lichtjes zijn hoofd. "Hoe?" Vroeg hij.