Haar naam is Sophia

| Deel 113

'Hufter! Rotzak!!' Siste ik kwaad in de badkamer.

Ik draaide mijn hoofd om en keek naar mijn billen die rood waren. Hij sloeg er zo hard op dat ik mijn tranen niet in bedwang kon houden! Was dit een vorm van 'volwassenen billenkoek'? Hoe dan ook, ik was woedend. Stomme, vervelende man!

Voorzichtig ging ik onder de douchekop staan maar zodra de warme stralen mijn billen bereikte beet ik op het puntje van mijn tong van de pijn. Het was hem nog aardig gelukt ook. Deze vorm van pijn was totaal nieuw voor mij en ook nog eens verwarrend. Wat begon als zachte kusjes op mijn lichaam eindigde in knalrode en pijnlijke billen! Oeff, ik hoopte zo erg dat hij al naar werk was want ik zat express tijd te rekken hier in de badkamer. Na een uur kwam ik eruit en in mijn kamer trok ik mijn kleren aan.

Ik pakte ineens het truitje op die ik eergisteren aan had. Het truitje die Badr wild over mij heen uit trok en dan de daaropvolgende momenten tussen ons. Ik kreeg er eerlijk gezegd nog steeds kriebels van in mijn buik, nu weer. Zijn aanrakingen, zijn woorden, zijn kalme adem en dan die magische ogen van hem. Hoe kun je dat als vrouw weerstaan? En dan zijn perfecte lippen op de mijne. Er komen heel wat nare dingen uit zijn mond maar die lippen van hem waren verslavend lekker. Nee, wat zeg ik... hij was verslavend lekker. Maar toen kwam het monster weer in hem naar boven..

Ik heb dingen gezegd die ik totaal niet meende. Een andere methode zoeken om niet zwanger te geraken sloeg nergens op. Ik had wel een deadline van een half jaar, maar wat mij het meest pijn deed was hoe laks hij met dit huwelijk om ging. Als dit maar een tijdelijke wraakactie jegens mijn vader was, wanneer zou hij er dan mee stoppen? Veel tijd om erover na te denken had ik niet aangezien ik een harde klop op mijn deur hoorde. Deze ging open ik zag Aisha staan. "Het ontbijt staat nog op tafel. Gaat u nou wel of niet ontbijten?" Vroeg ze geïrriteerd. "Waarom gedraag je je altijd zo chagrijnig tegenover mij?" Vroeg ik. Ze keek me strak aan en zuchte lichtjes. "Ik neem aan dat, dat een nee is." Zei ze. Eer ik iets kon zeggen was ze alweer verdwenen.

'Wat een rare vogel...' dacht ik hardop. Ik keek naar de kleren die voor mij lagen en pakte een rode jurkje op. Deze was nogal strak waardoor ik een idee had gekregen. Gisteren ontplofte Badr bijna toen hij me in een iets strakke jurk zag, als hij deze ziet dan wordt het lachen geblazen. Hij kan zich als een rotzak gedragen, maar ik ook! Ik lachte in mezelf en trok de jurk aan. Hij was wel echt strak maar elastisch waardoor ik gewoon mijn ding kon doen. Ik was sowieso gewoon in huis en zo veel deed ik nou ook al weer niet. Ik liep de kamer uit en had het geluk dat Badr al naar werk was. Het ontbijt sloeg ik maar over en ik stelde mezelf voor wel iets te eten als de driftige Aisha boodschappen ging halen. Dus ik liep waar ik altijd naartoe ging; de tuin. Ik trok wat handschoenen aan en begon mijn werk van gisteren af te maken. De zakken aarde sjouwde ik gewoon heen en weer. Badr kon me wat.

Toen Aisha langs liep bleef ze van schrik staan en bekeek ze me van top tot teen aan. Haar gezichtuitdrukking sprak boekdelen maar ook zij kon me wat. Ik maakte een broodje voor mezelf en ging even in de tuin zitten en genieten van de zon eer ik verder zou gaan. Klokslag zes uur werd er hard gebeld aan de deur en aangezien Aisha nergens te bekennen was liep ik maar naar de deur. Ik deed deze open en keek naar een vrouw van ongeveer mijn leeftijd. Ze was lichtgetint en had kort donker haar in een soort van boblijn. Haar wenkbrauwen stonden streng en ik had het gevoel alsof ze op iemand leek die ik al eerder had gezien. Haar ogen gleden over mij heen en toen perste ze er met moeite een glimlach uit. "Hi ik ben Sanna. Is mijn moeder al klaar?" Vroeg ze. Ik keek haar even verbaast aan maar ineens hoorde ik geluiden en keek opzij. Aisha liep mijn kant op en trok de deurklink uit mijn hand. "Selaam benti, je bent laat." Zei ze tegen deze Sanna. Aha, daardoor leek ze me dus een beetje bekend. Ze had dezelfde strenge blik als haar moeder. "Ik moest je om zes uur ophalen toch..". Zei haar dochter. "Half...half zes..". Zei haar moeder duidelijk geïrriteerd. Zonder ook maar gedag te zeggen trok ze de voordeur dicht en zuchte ik even heel diep. Ik liep terug naar de tuin waar ik weer handschoenen aan deed en verder ging. Nog heel even en dan zou ik eindelijk klaar zijn. Ik hield van deze bezigheid en ik zou niet weten wat ik anders zou moeten doen als er geen tuin was. Aisha assisteren? Dat zou net een strafkamp zijn want wat kan zij chagrijnig zijn zeg. Vanaf de eerste keer al dat ze me zag gaf ze me lelijke blikken en hoorde ik haar altijd binnensmonds mompelen. Ik negeerde haar gedrag want ik had al andere problemen aan mijn hoofd.