Haar naam is Sophia

| Deel 108

Het was ongemakkelijk.

Hij en ik in dit grote huis.

Getrouwd nog wel.

Het nieuws over onze huwelijk is als een lopend vuurtje gegaan. Daar hebben de connecties van Omar Naciri ook voor gezorgd. Blijkbaar waren er namelijk ook een paar van die connecties bewust uitgenodigd door Badr. Hij wist precies wat hij deed.

'Waarom is Omar vandaag niet aanwezig?' Vroegen ze dan. Badr had overal een antwoord op. Althans een leugenachtige antwoord. 'Zijn dochter trok het niet meer in Dubai en wilde een nieuw leven in België beginnen.' Was het standaard antwoord..

Eigenlijk was er niet veel gelogen als je het goed bekijkt. Ik wilde weg uit Dubai. En een nieuwe leven beginnen? Dat zou vast ook wel iets zijn wat ik graag wil maar ik was en ben nog steeds aan het rouwen om Liyam. Er gaat geen dag voorbij of ik dacht aan zijn mooie gezichtje en grote heldere ogen. Aan hem denken gaf mij een soort van rust en zo heb ik zelfs het huwelijk tussen mij en Badr overleefd. Liyam leek ook zoveel op zijn vader dat ik vaak naar Badr keek om er iets van enige troost uit te halen..

Wat ook als een lopend vuurtje ging was Badr zelf. Vele dachten dat hij natuurlijk dood geschoten was. Mijn vader was zelfs zo boos dat hij het hogerop zocht. Hoe kon de politie die dag Salih hebben aangezien als Badr? Hadden ze geen foto's van hem in hun database? Hadden ze dan helemaal niks door? De politiemedewerkers van die avond werden allemaal ontslagen. Badr had het goed gespeeld maar helaas voor hem heeft mijn vader er wel voor gezorgd dat hij geen voet meer in Dubai mocht zetten. Er is beslag gelegd op zijn penthouse en bedrijf. Dat boeide Badr niet veel. Heel dat Dubai kon hem gestolen worden. Het enige wat mij echter pijn deed en ook hem was het feit dat onze zoon daar begraven was. Zo ver en zo alleen...

Badr en ik waren nu drie dagen getrouwd en echt, ik ontweek hem zoveel ik maar kon. Zijn moeder kwam weleens langs om mij gezelschap te houden maar zelf mocht ik de deur niet uit. De kans dat mijn vader zou toeslaan was groot en dat risico wilde Badr niet nemen. Als ik wat nodig had werd het binnen een mum van tijd geregeld.

Vandaag begon de dag zonnig en aangezien ik geen ene moer te doen had vermaakte ik me maar in de tuin zoals voorheen. Ik verzorgde de planten en bloemen en ik begon het toch een fijne afleiding te vinden. Badr was vaak weg en als hij thuis kwam trok ik me meestal terug naar mijn kamer. Sinds die ene dag heeft Badr me niet lastig gevallen of wat dan ook. Vaak vergat ik zijn deal en dat was dat hij een kind wilde. Ik moet er toch echt een keer aan geloven, hoe slecht die hele deal klonk natuurlijk.

"Wat doe je?" Hoorde ik ineens. Ik liet van schrik de gieter vallen en draaide me om. Waarom was ik toch altijd zo vaak in gedachten! Ik heb hem niet binnen horen komen. "Ik eh was bezig met de tuin..". Antwoorde ik terwijl ik de gieter overeind zette. "Alweer?" Mompelde hij binnensmonds. Ik zweeg en liep naar een fonteintje ietje verderop. Ja, het was echt een magische en prachtige tuin. Je zag dat er veel werk in was gestoken en ik genoot er stiekem toch van. "Morgen komt de tuinman." Zei hij. Ik keek hem aan en toen om mij heen. "Dat hoeft niet. Ik doe het zelf wel allemaal. Ik moet wat te doen hebben." Zei ik. Badr trok zijn wenkbrauwen omhoog en liep naar mij toe terwijl hij om zich heen keek. Hij plukte aan een boterbloem en draaide het stengeltje tussen zijn vingers. "Hij komt wat rozenstruiken plaatsen." Zei hij.

Prompt vlogen mijn ogen open en kreeg ik een glimlach op mijn gezicht. Badr die wat heeft met bloemen? Hij keek me strak aan en ik herinnerde me weer wat mijn plek in dit huis was. "Goed, ik ben uitgenodigd door een potentiële klant voor een zakendiner. Hij neemt zijn vriendin mee dus jij zal mee moeten." Zei hij ineens.

"Wat? Waarom?" Vroeg ik verbaast. "Het is geen vraag Naciri, maar een eis." Zei hij. Ik zuchte diep en liep langs hem heen naar binnen. Ik dacht aan het feit dat ik amper iets had om aan te trekken. Sterker nog, wat moest ik aan doen bij zo'n gelegenheid? Ik draaide me om en zag Badr nog steeds buiten staan met nu een sigaret tussen zijn vingers. "Wat moet ik aan?" Vroeg ik. Badr keek op en liet zijn ogen over mijn lichaam glijden. "Niks casuals. Een jurk." Antwoorde hij. "Ik heb geen jurk." Zei ik. Hij zuchte diep en pakte zijn telefoon. Hij bleef me aankijken en ik wachtte op zijn antwoord. "Hi..". Zei hij door de telefoon. "Regel een jurk voor mijn vrouw." Ik moest even slikken en stond er verdorie amper bij stil dat ik zijn vrouw ben. En dit keer was het echt. Hij is mijn man en ik zijn vrouw. Ik werd dus ook een beetje rood en keek gauw weg. "Rood, niet dat donkere..". Zei hij weer terwijl hij langzaam naar mij toe liep. Hij stond ineens stil en ging achter mij staan. Ik kroop lichtelijk in elkaar toen ik zijn vingers achterin mijn nek voelde. Hij zocht ergens naar en ik hield me stil. "38."