Haar naam is Sophia

| Deel 114

De volgende dag was ik brak opgestaan. Ik kon de slaap niet vatten en de maand mei begon superwarm. Ik liep naar de badkamer en nam een douche. Met mijn badjas aan en een handdoek over mijn haar gewikkeld liep ik naar de keuken om iets van koffie te drinken.

Het was gelukkig zaterdag dat betekende dat Sanna sowieso niet zou komen vandaag. Althans, ik weet dat Aisha nooit weekenden werkte tenzij er iets veranderd was. Ik pakte mijn kopje koffie en liep naar de huiskamer. Het scheelde niet veel of ik liet mijn kopje bijna vallen. Met bevende handen en knikkende knieën keek ik naar de canvasfoto van Liyam die aan de muur hing. Het was een foto die ik naar Badr gestuurd had toen we beide nog in Dubai woonde..

Mijn Liyam..

Die lach en zijn heldere oogjes...

Ik zakte langzaam op de bank en keek er alleen naar. Dit moet iemand gisteravond hebben opgehangen want daarvoor hing het er niet. Ik bleef maar kijken en had amper in de gaten dat de tranen langs mijn wangen vloeiden. En ik had ook niet in de gaten dat Badr de woonkamer binnen kwam lopen. Ik keek hem aan en hij legde zijn sporttas weg. Het was duidelijk dat hij vroeg was opgestaan op zijn vrije dag om te gaan sporten. "Heb jij die foto gisteravond op gehangen?" Vroeg ik. Badr keek naar de foto en toen naar mij. "Ja." Antwoorde hij. Ik keek weer naar Liyam en veegde mijn tranen weg. "Jammer dat ik hem alleen op deze manier kan zien." Zei hij terwijl hij de woonkamer verliet. Ik knipperde mijn tranen weg en was Badr dankbaar dat hij dit gedaan heeft. Al mijn foto's van Liyam stonden op mijn mobiel die toen kapot werd gemaakt door één van zijn handlangers.

Hij gaf me nog de steeds de schuld van zijn dood. Ik zie het aan zijn blik en aan zijn hele houding. Soms wilde ik zo graag met hem erover praten en hem bijvoorbeeld vertellen dat Liyam vaak 'papa' zei. Ik wilde zoveel met hem delen maar ik kon het niet. Ik was bang voor de wrok en woede die hij koesterde jegens mij. Ik hoopte echt dat er een dag zou komen dat hij me zou vergeven. Ik betwijfelde dat enorm natuurlijk.

Ik stond langzaam op en realiseerde me dat ik nog mijn badjas aan had. De handdoek om mijn haren wikkelde ik eraf en ging naar mijn kamer om me aan te kleden. "Geen ontbijt?" Hoorde ik ineens achter mij. Met een ruk draaide ik me om en keek ik naar een nogal geïrriteerde Badr. "Ik wilde het net maken." Loog ik. Sanna was er niet, dus mocht ik er natuurlijk voor opdraaien. Hij liep hoofdschuddend weg. Ik trok snel mijn kleren aan en droogde even mijn haar. In de keuken rolde ik mijn mouwen op en pakte ik spullen uit de koelkast om het ontbijt te maken. Ik ging uiteindelijk aan de slag en een half uur later dekte ik de tafel -uiteraard voor twee- en legde ik het ontbijt erop. Een minuut later verscheen Badr en ik moest even slikken toen ik hem zag.

Hij zag er verdomd goed uit in zijn vrijetijdskleding. Hij wierp een blik naar de gedekte tafel, pakte zijn bord met een omelet erop en liep toen naar de tuin waar hij plaats nam. Ik stond even geshockeerd te kijken. Met een lichte zucht ruimde ik de tafel weer af. Het ontbijt sloeg ik zelfs over..

Een uur later werd er aangebeld terwijl ik in mijn kamer op het bed lag. Even later hoorde ik ineens een wel heel bekende stem. Langzaam deed ik de deur van mijn kamer open en liep ik naar de woonkamer. Ik keek het hoekje om en zag ineens Farid staan. Mijn mond viel open van verbazing en gauw draaide ik me om. Wat deed hij hier?? Dit was een domme vraag. Farid is goed bevriend met Badr en waarschijnlijk was hij gewoon hier in de buurt? Hij zag er precies hetzelfde uit als hoe ik hem voor het laatst twee jaar geleden had gezien.

"Dus...?" Hoorde ik Farid zeggen. "Dus heb ik je nodig bij de aankomende vergadering." Antwoorde Badr. Ik liep stilletjes terug naar mijn kamer maar Farid niet onder ogen komen was onmogelijk. Een uur later moest ik namelijk nodig naar de wc om te plassen en toen ik klaar was trof ik ze beide in de keuken aan. Farid keek me iets te lang aan waardoor Badr zijn keel schraapte. "Sophia...". Zei hij zachtjes. "Selaam..". Zei ik op mijn beurt. "Dat is een tijdje geleden." Zei hij. Ik zweeg en wilde door lopen. "Gecondoleerd nog met... Liyam." Zei hij.