Haar naam is Sophia

| Deel 132

Ik wachtte totdat Badr vertrokken was. Gauw stond ik op om de voordeur op slot te doen. Toen ik dat deed vloog ik zowat naar het raam om naar buiten te kijken. Niet even later zag ik Badr naar zijn auto lopen. Hij stopte even en stak een sigaret op. Plots keek hij omhoog waardoor ik vlug bij het raam vandaan liep. Een aantal seconden later keek ik weer uit het raam en zag ik hem weg rijden. Ik ging weer met mijn vingers over mijn lippen heen en voelde me zo...vreemd.

Ik snapte niks van Badr. Net zo weinig als ik ook van mezelf snapte. Waarom liet ik het toe? Waarom kuste ik hem terug? Een aantal dagen geleden kon ik hem nog wel vermoorden, en vandaag was ik weer was in zijn handen. Dombo dat ik ben! Rot gevoelens! Ik werd er gek van!

Waarom was ik toch verdomme zo zwak! Waarom viel ik voor zijn charmes en zijn aanrakingen. Mijn hele lichaam stond in lichterlaaie toen hij mij alleen al naar zich toe trok! Zijn ogen die me weer naar de mooiste oceaan voeren. Hemel, beseft hij zelf wel hoe uniek en prachtig zijn ogen wel niet waren? Als je aan een barbaar dacht, dan denk je automatisch aan een griezelige enge persoon maar Badr was zo vreselijk aantrekkelijk dat je zelfs zijn slechtheid vergat. Precies wat er dus zojuist was gebeurt. Voor heel even was ik alles vergeten. Zelfs de inrichting waarin hij me op wilde laten nemen! Hij verslond me mijn zijn ogen en aanrakingen en dan onze vurige kus. Ik kon niet stoppen en ik wilde niet stoppen ondanks dat het zo verschrikkelijk slecht was. Hij had zo'n grote macht over mij, dat was niet in woorden uit te drukken.

Ik liep naar de tafel waar de uitnodigingskaart voor de babyshower van Laila lag. Vandaag was ik vroeg opgestaan om haar te bezoeken. We hebben een uur lang alleen maar in elkaars armen zitten huilen. Laila na zo'n lange vreselijke tijd weer zien was zo overweldigend dat ik mezelf steeds moest knijpen om er zeker van te zijn dat ik niet droomde. Ze zag er zo goed uit en was zeven maanden zwanger van een meisje. Ik zou gewoon grote zus worden!! Laila kon moeilijk met het verlies van Liyam om gaan, eigenlijk net als iedereen. Toen ik 'verdween' was de maat vol bij haar. Ze wilde zelfs met de behandelingen stoppen. Zo depressief was ze. Ook heeft ze een tijdje afstand genomen van mijn vader. Ze gaf hem de schuld over de hele drama rond Ibrahim. Ze vond het alleen jammer dat ik haar nooit vertelde hoe slecht het huwelijk tussen mij en hem was. Ik kon haar niet lastig vallen met mijn problemen terwijl ze zelf ernstig ziek was. Achteraf heb ik spijt dat ik niet aan de bel getrokken had. Had ik dat wel gedaan, dan was het misschien anders gelopen...

Liyam zou nog geleefd hebben. Mijn lieve kleine jongen.

Ik voelde alweer de tranen in mijn ogen prikken en legde de kaart weg. Hoe dan ook, we waren beide van plan om mijn vader vrij te krijgen. Het zou bloed, zweet, tranen en veel geld gaan kosten maar dat boeide ons niet. Laila woont alleen in een groot huis in Amsterdam en vroeg me bij haar in te trekken. Het aanbod was aantrekkelijk maar ik zat met een complexe man waar ik niet meer vanaf zou komen. Laila moest even slikken toen ik zei dat ik zwanger was, maar achteraf leek ze het te begrijpen. Ze had veel te verwerken. De dood van Liyam, haar ziekte, ik die plotseling verdween, Badr die springlevend was en nu mijn vader die vast zit..

Ik had het gevoel dat Laila niet alles wist, zoals toen ik ontvoerd was, maar dat wilde ik zo houden. Ze heeft al genoeg ellende moeten verwerken!

Ik werd uit gedachten gerukt en opgeschrikt door de deurbel. Was Badr iets vergeten? Het was al tegen één uur in de nacht. Of was het misschien Mohammed? Dat laatste betwijfelde ik maar Badr zou het misschien wel kunnen zijn. Wederom ging de bel waardoor ik naar de intercom liep. Toen ik op het schermpje keek zag ik gek genoeg niemand staan. Dat is raar, maar aan de andere kant ook beangstigend. Ik liep gauw naar het raam om te kijken of ik iemand kon zien. Het was al diep in de nacht en er liep geen kip buiten. Ik bleef kijken maar zag niemand. Misschien was het gewoon een persoon die door de deur heen probeerde te komen. Even random aanbellen op de hoop dat iemand blind open doet. Nou mooi niet.