Haar naam is Sophia

| Deel 115

Farid was al een kwartier geleden vertrokken en ik stond in de keuken de vaat in te ruimen. Totdat ik een stevige hand om mijn arm voelde die me vast greep. Een glas vloog uit mijn hand en viel op de grond waardoor er overal stukjes glas lagen. "Vond je dat lekker?" Zei hij ineens. Ik keek hem niet begrijpend aan maar ik wist dondersgoed waar hij het over had. "Ik zei vond je het lekker!" Bulderde hij door het hele huis. "Hou op!" Zei ik terwijl ik mezelf los probeerde te krijgen. Hij pakte mijn andere arm beet en keek me indringend aan. "Je gedraagt je nou niet bepaald als een getrouwde vrouw vind je niet..". Zei hij boos maar zachtjes. "En jij gedraagt je niet als een getrouwde man!" Siste ik boos terug. Hij wilde weer een uithaal geven maar ik hield mijn bevrijde arm voor mijn gezicht en dook in elkaar. Ik voelde niks. Er gebeurde niks. Iets hield hem dit keer tegen waardoor hij zijn arm liet zakken.

"Ik ga hiermee stoppen. Ik... kan dit niet. Je bent mijn tijd niet waard Naciri." Zei hij. Ik keek hem bang en ernstig aan en wist niet wat hij bedoelde. "Je gaat je spullen pakken en je tekent de scheidingspapieren. Ik hoef dat hele zooitje van Naciri's niet in mijn leven..". Zei hij. Ik knikte alleen en ontweek zijn nijdige blik. Hij draaide zich om en liep toen weg.

Ik wreef over mijn armen en keek naar de rode afdrukken van zijn hand. Toen begon ik de scherven op te ruimen en liep ik langzaam naar mijn kamer. Ik mocht weggaan...

Maar waarom voelde dat niet goed? Niet nu ik weer gevoelens heb gekregen voor deze klootzak! Niet nu! Ik veegde mijn tranen weg en zuchte diep. Feit bleef wel dat ik weg mocht. Ik mocht weg. Ik mocht straks die deur uitlopen en ik hoefde nooit meer achterom te kijken. Ik kan dit. Ik heb het al eens eerder gedaan. Dus dit keer moet het me ook lukken. Met deze mindset pakte ik wat spullen bij elkaar en trok ik een jeans en truitje aan.

Toen ik klaar was liep ik voorzichtig de kamer uit en hoopte ik dat hij nergens te bekennen was. En het was een wonder want hij was er ook echt niet. Totdat ik stemmen vanuit de tuin hoorde komen. Ik liep er langzaam naartoe en was benieuwd met wie hij sprak. Als ik heel eerlijk moest zijn maakte ik me oprecht zorgen om mijn vader ondanks de afstand tussen ons beide en ik maakte me ook het meest zorgen om Laila. Hoe gaat het met haar behandelingen? Slaan ze aan? Is ze schoon? Ik sloot mijn ogen even dicht en probeerde dus mee te luisteren. Maar toen ik hoorde wat hij zojuist zei...

...stond mijn hart stil.

"Kan me niet schelen. Ik heb geen zin in een Alicia 2.0 straks rent ze naar die speurneus om alles te vertellen voor een nieuwe identiteit. Dump haar lichaam waar je dat altijd doet."

Hij wilde me laten.. vermoorden?

Hij wilde me echt laten vermoorden?

Natuurlijk zou hij dat doen. Na dat verhaal tussen Farid en hem was het duidelijk. Ik was nergens goed voor. Ik was een last. Een last die teveel wist en opgelost moest worden. Dit was nog wel de Badr die opdrachten gaf mensen te vermoorden alsof het niks was. Ik weet nog de verhalen die rond gingen om hem omdat hij de Columbianen zelf had uitgeschakeld. Zelfs mijn vader stond er van te kijken. Ik leefde met een levensgevaarlijke man. Ik leefde met een drugsbaas. Hij ziet zichzelf als een zakenman. Iedereen zag hem als een zakenman maar ik weet dondersgoed hoe duister hij kan zijn..

Ik durfde die voordeur nu amper uit te lopen. Met knikkende knieën liep ik dus naar de voordeur en legde ik mijn hand op de deurklink. "Waar denk jij naartoe te gaan?" Ik schrok zo erg dat ik mijn tas op de grond liet vallen en weke benen van de spanning en angst kreeg. Ik draaide me om en keek hem aan. Hij had zijn armen over elkaar gekruist en wachtte een antwoord op. "Ik moest weg." Zei ik zachtjes en haast onverstaanbaar. "Zonder de papieren getekend te hebben? Was je dat van plan." Zei hij met licht geknepen ogen. "Nee. Ik...". Ik stopte met praten en voelde mijn lichaam slap worden. Hij stak zijn hand in zijn colbert en ik dacht dat het zover was. Klaar, hij gaat me vermoorden omdat dit allemaal te lang duurde. Hij haalde zijn mobiel eruit maar het was al te laat want ik lag al op de grond. Alles was donker en ik voelde me slap. Hij zou me vermoorden...