Haar naam is Sophia

| Deel 142

"Is dit wat je wilde? Heb je nu je zin?"

"Nee. Dit is niet wat ik wilde neefje. Ik wil nog meer. Ik wil dat ze zich heel goed realiseert dat ze een oorlog tegen mij nooit zal winnen. Ik wil haar fysiek en mentaal vernietigen, ik wil dat ze geruïneerd wordt en dat ze wenste dat Jihane haar ter plekke vermoord had!"

Mo keek me met grote ogen aan en stond op. "Nu is het bevestigd. Je bent fucking gek geworden..". Zei hij zachtjes. "Waarvoor was je gekomen, verdoe mijn tijd niet." Zei ik geïrriteerd.

"Klopt het?" Vroeg hij.

"Klopt wat? Wees specifiek." Zei ik.

"Er gaan geruchten dat je terug in de onderwereld bent. Je doet weer zaken met Zuid Amerika, met de Ieren en Russen. Ik dacht dat je er klaar mee was." Zei Mohammed. "Ach het normale leven heeft me niets goeds gebracht. De bedrijven hou ik open. Je weet waarom..". Mo knikte langzaam en trok zijn wenkbrauwen omhoog. "Ok, ik ga er maar eens vandoor." Zei hij.

Rosalia kwam de woonkamer binnen en had Adam bij zich. "Hij is wakker." Zei ik terwijl ik naar Rosalia liep. "Qué hermoso..". Zei ze zachtjes. Ik glimlachte en nam Adam over. Mo kwam erbij staan. "Dit is 'm dus." Zei hij. "Dit is 'm." Zei ik.

"Je kan zeggen wat je wilt over Sophia, ze heeft je anders wel een knap kind geschonken." Zei Mo. Ik keek hem geërgerd aan en ging op de bank zitten. "Nog even en dan was jij ook vader geweest...". Zei ik tegen Mo. Hij slaakte een zucht. "Gelukkig niet, ik ben blij dat het opgelost is." Zei hij. "Hoe.. is het met haar?" Vroeg Mo. "Jihane?"

"Slecht. Ze was bijna dood geslagen Mo. Gekneusde ribben, flinke hersenschudding, gebroken arm, ze is flink toegetakeld." Zei ik. "En je weet zeker dat Sophia er iets mee te maken had?" Vroeg hij. "1000%." Antwoorde ik. "En wat zal er met Jihane gebeuren?" Vroeg Mo. "Ik heb geregeld dat ze strafvermindering krijgt. Ze zal als het goed is binnenkort vrij komen." Ik wist wat Mo hierna wilde vragen.

"Je vraagt je af hoe het zit tussen mij en haar..". Zei ik. Mo keek op en knipperde met zijn ogen. "Zodra ze vrij komt verlaat ze het land. Dat is wat we afgesproken hebben. Je denkt toch niet dat ik een afgelikte boterham wil?"

"Dan snap ik iets niet." Zei Mo.

"Toen Sophia...". Ik onderbrak hem meteen. "Ik wil die naam niet meer horen in mijn huis."

Mo zuchte en schudde zijn hoofd. "Ik probeer alleen te begrijpen waarom je die dag zo kapot van verdriet was toen je hoorde dat ze neer gestoken was. Je had je gevoelens geuit tegen haar zei je en je zei dat je van haar houdt. Waarom doe je dit dan?! Waarom zorg je zo... goed voor de vrouw die de liefde van je leven en je zoon bijna gedood had?"

Ik stond op en riep Rosalia. Adam lag weer te slapen in mijn armen en zij legde hem weg in zijn bedje.

"Luister goed neefje, ik blijf mezelf niet herhalen. Elke woord die ik toen zei was gemeend maar nu...". We werden onderbroken door de deurbel en ik stopte met praten. Even later verscheen Hugo in de woonkamer. "Baas, we moeten praten." Zei hij. Ik knikte en keek naar Mo. "Doe de groeten aan je ouders en gooi alsjeblieft dat horloge om je pols weg...". Zei ik.

Ik liep naar mijn werkkamer en deed de deur dicht. "Hij is vrij gelaten. Ze hebben een aardige smak geld voor zijn vrijlating betaalt." Begon hij. Ik voelde mijn bloed koken van binnen en kneep even mijn ogen dicht. "Hoe kan hij voor zulke misdrijven vrij gelaten worden?! Ze hebben toch bewijs voor de moord? En zoniet dan zouden we dat zelf in elkaar knutselen!" Ik ging zitten en dacht na. "Waar is hij nu?" Vroeg ik. "Bij haar thuis." Antwoorde Hugo.

Hij legde zijn telefoon voor mij neer met een foto erop. Sophia die met hem op de balkon staat bij haar thuis en een hand op zijn arm had...

Ik werd helemaal niet goed en knalde de telefoon zo tegen de muur. "Ik wil hem dood hebben! Is dat zo fucking moeilijk!" Zei ik kwaad. "Dat weten we, alleen sinds zijn vrijlating staat hij wel op verscherpt toezicht. Op een andere foto wilde ik je dat laten zien maar dat is nu niet meer mogelijk...". Zei Hugo kijkend naar de telefoon die in tweeën kapot op de grond lag. "Verscherpt toezicht...". Zei ik zachtjes. "Daarom kunnen we nu niks doen." Zei Hugo.