Haar naam is Sophia

| Deel 101

Deel 2

Zes maanden later

"Selaam vader, hoe gaat het met Laila?"

Er viel een korte stilte.

"Goed, goed... hamdoulilah. De behandeling heeft goed aangeslagen. Ze is alleen erg zwak maar dat is logisch. Jullie krijgen de groeten. Hoe gaat het met Liyam?"

Zijn stem klonk anders als anders. "Het gaat goed. Hij loopt continu en mist jullie heel erg." Antwoorde ik. "Wij missen hem ook." Ik kreeg een glimlach en na nog even wat gepraat te hebben hing ik op.
"Was dat Omar?" Hoorde ik achter mij. Ik draaide me om en knikte langzaam. "Ik ga even weg en ben ongeveer negen uur in de avond terug. Je hoeft niet te wachten met avondeten." Zei hij. Ik knikte alleen en keek hem na toen hij de woonkamer uitliep. Met een zucht liet ik me vallen op de bank en keek ik voor me uit. Ik haalde mijn handen door mijn haren heen en dacht na over bepaalde dingen die de afgelopen tijd zijn gebeurt.

Het was nu een half jaar geleden dat ik getrouwd was met Ibrahim. In het begin was het zwaar wennen. Ik voelde niks voor hem, en eerlijk gezegd nog steeds niet. Heel af en toe ging ik naar het huis van mijn vader maar sinds hij een aantal maanden in Zwitserland is met Laila had ik volgens Ibrahim daar niets meer te zoeken. Tarik heb ik sinds de bruiloft maar één keer gezien en dat was toen ik een afspraak had staan met één van onze klanten. Ibrahim wilde er in de eerste instantie niets van weten. Het was duidelijk dat hij Tarik niet mocht. Hij vloekte vaak binnensmonds als hij alleen al zijn naam hoorde. Waarom hij zo bitter was tegenover hem was voor mij een raadsel. Ik had het nog steeds erg moeilijk met de dood van Badr. Ik kon niet geloven dat hij er niet meer was maar erover praten kon en durfde ik niet. Zijn moeder heeft mij tot op heden nooit terug gebeld en ik vroeg me af of ze überhaupt nog wel haar nummer heeft. Telkens als ik namelijk belde werd ik doorgezet naar voicemail.

Een paar maanden geleden, ik geloof zo'n drie maanden terug reed ik langs het appartementencomplex van Badr. Ik kon zijn dood niet accepteren leek het net, maar dat kwam ook door Liyam. Diezelfde periode zei hij het magische woord toen ik een foto van zijn vader liet zien. Dat was zijn 'dada' en ik kon het niet laten door in tranen uit te barsten. Ik heb geen foto van Badr gehad hoor maar het waren de foto's van hem die op het internet circuleerde die ik Liyam liet zien. Liyam ging met zijn wijsvinger over het beeldscherm heen en krulde zijn tenen op van enthousiasme. Mijn hart brak in duizend stukjes.

Aangekomen bij dat appartementencomplex bleef ik een uur lang voor me uit kijken. Net alsof ik hoopte dat hij zo uit de deuren zou lopen. Zijn dood greep mij enorm aan. Ik kon het gewoon niet geloven. Ik stapte uit en liep het gebouw in. Dit keer stond er een conciërge achter een balie en die vroeg me meteen waarvoor ik kwam. Ik was in zijn ogen vast een onbekend gezicht. Toen ik vroeg naar nummer 289 keek hij in zijn logboek. "Heeft u interesse in de woning?" Zei hij opeens. Ik keek hem verbaast aan maar speelde het even mee. "Ja" Antwoorde ik dus maar. De conciërge hief zijn schouders op en keek weer in wat papieren. Ik kan de makelaar u laten bellen voor een rondleiding? Vroeg hij. Ik glimlachte en knikte. "Sophia Chakir." Zei ik toen hij mijn naam vroeg om deze te noteren. Natuurlijk had ik geen interesse en wist ik eigenlijk al genoeg. Het appartement stond dus leeg..

"Hoe lang staat het al leeg?" Vroeg ik. Hij keek weer in zijn papieren. "Toch best wel een tijdje. Pakweg een half jaar zo." Zei hij. Ik knikte en mijn vermoedens werden bevestigd. Het was een half jaar geleden dat ik het nieuws hoorde dat Badr dood geschoten was.

"Het is een penthouse en dat verkoopt nogal moeilijk vanwege de prijs." Zei hij alsof hij dacht dat ik daarover na zat te denken. Ik glimlachte en knikte enkel. Volgens wat nieuwsartikelen was er inderdaad een schietpartij met dodelijke afloop. Er waren twee doden. Één was Badr, het slachtoffer dus, en de andere was de dader zelf. Die heeft vlak voordat hij opgepakt zou worden zelfmoord gepleegd. Dus alles was een raadsel en de zaak bloedde dood.