THE GAME OF DESTINY

part 51 (S3)

لطفا قبل از خوندن ووت بدید و کامنت یادتون نره
کیوتی ها.

دوماه بعد، سخت اما شیرین سپری شد. ماموریت ها روز به روز بیشتر و سخت تر میشد و مشکلات تغییر سیستم، کم کم داشت خودش رو نشون میداد.

همین باعث شده بود وظیفه روی دوش سهون و ژان شدیدا سنگین بشه و از طرفی بار ماموریت های دیگه، روی دوش ییبو و چانیول باشه.

با این حال، سعی میکردن حتما طی هفته یک یا دوبار همگی دور هم جمع بشن تا خستگیشون رفع بشه و با انرژی به کارشون ادامه بدن.

البته که این دیدار ها بین ژان و ییبو تقریبا هر روزه بود. حتی برای چند دقیقه کوتاه، ولی سعی میکردن حتما طی روز همدیگه رو ببینن. به جز اون، مکان دورهم جمع شدن هاشون سوییت ییبو بود.

چندساعت کوتاهی اونجا بودن و بعد بقیه به عمارت ها برمیگشتن تا ژان و ییبو رو چندساعتی تنها بذارن. اون شب هم یکی از شب هایی بود که همه روی مبل ها نشسته بودن و از پیتزا و نوشیدنیشون لذت میبردن.

ییبو با لبخند نگاهی به همه انداخت. جین‌یونگ، مارک و سهون، چانیول رو اذیت میکردن و ژان و سوهو، آروم مشغول صحبت کردن بودن.

ییبو با دیدن ژان لبخندی زد ولی با دیدن چیزی، کم کم لبخندش محو شد. چرا حس میکرد گوشهای ژان قرمز شده و قطره های عرق روی پیشونی و گردنش هست؟!

کمی بیشتر دقت کرد و باعث شد بفهمه اشتباه نمیکنه، انگار حالش خیلی خوب نبود. نمیدونست چطور میتونه بدون جلب توجه بقیه حالش رو بپرسه.

کمی فکر کرد و بلاخره نتونست طاقت بیاره، از سرجاش بلند شد و به طرف اتاق رفت. چند دقیقه ای مکث کرد و بعد ژان رو صدا زد.

_ ژان...یه لحظه میای؟؟

ژان با لبخند محوی، از سوهو عذرخواهی کرد و زیر نگاه های ریزبینانه بقیه پسرا، به طرف اتاق رفت. ییبو با وارد شدن به اتاق، در رو بست و مقابلش ایستاد.

ژان به در تکیه داد و لبخند شیرینی بهش زد.

+ جانم؟

ییبو با نگرانی جلوتر اومد و دستش رو روی گردن و پیشونیش گذاشت.

_ خوبی عزیزم؟ چرا باز پیشونیت گرمه؟

ژان با همون لبخند مچش رو گرفت و دستش رو پایین آورد.

+ خوبم

ییبو همچنان نگران بود. رگه های قرمز توی چشم هاش و گرمای کم بدنش نشون میداد، خوب نیست.

_ سرت درد میکنه اره؟ ژان لطفا بهم بگو

+ کمی...چیز مهمی نیست

ییبو جلوتر رفت و بازوهاش رو گرفت.

_ امروز که کار خاصی نداشتی، اتفاقی هم نیوفتاده....پس چرا سرت درد میکنه؟ چیزی هست ک بهم نگفتی؟