THE GAME OF DESTINY

part 36 (S3)

لطفا قبل از خوندن ووت بدید و کامنت یادتون نره
کیوتی ها.

ژان چشم هاش رو از نگاه مشکوک رئیس هونگ دزدید و سرش رو پایین انداخت. میتونست سنگینی گاه و بیگاه نگاه ییبو رو حس کنه و همین باعث میشد احساس کنه سردردش درحال شدت گرفتنه.

نفهمید چطور جلسه تموم شد و قبل از مواجه شدن با رییس هونگ و ییبو، از اتاق بیرون زد. فکر میکرد قسر در رفته ولی با قرار گرفتن هیکل درشت چانیول مقابلش، فهمید اونقدراهم موفق نبوده.

نفس عمیقی کشید و به چشم های جدی چانیول نگاه کرد.

چان: بلاخره دیدمت جناب رهبر

ژان برخلاف صدای خشن چانیول، آروم جوابش رو داد.

+ سلام چان

چان: واقعا؟؟؟ سلام چان؟ واو...تو واقعا...

قبل از اینکه حرفش رو ادامه بده، متوجه اومدن ییبو شد. دهنش رو بست و سری برای ژان تکون داد. تنه ای بهش زد و ازش فاصله گرفت.

ژان با تنه اش تکونی خورد و لحظه ای چشم هاش رو بست. سردردش کم کم داشت غیرقابل تحمل میشد، پس به طرف بیرون راه افتاد.

با دیدن سهون که به طرفش میومد، سعی کرد لبخندی بزنه تا نگرانیش رو کم کنه ولی فقط لب هاش کش اومد. سهون خیلی سریع بازوش رو گرفت و به خودش تکیه اش داد.

سهون: خوبی؟

+ فقط...بریم

سهون باشه ای گفت ولی قدم هاش با صدا شدن توسط چانیول، متوقف شد. به طرفش برگشت و بهش نگاه کرد‌. امیدوار بود چانیول بفهمه اصلا موقعیت مناسبی برای حرف زدن نیست.

البته که حالتش نشون میداد متوجه شده. میخواست سری براش تکون بده، ولی با دیدن ژان که سرش پایین بود، سریع به طرفش رفت.

بعد از اینکه کمکش کرد سوار بشه، خودش هم سوار شد و راه افتاد. سرش رو به طرف ژان برگردوند و نیم نگاهی بهش انداخت.

سهون: ژان‌...

+ میشه...میشه بریم اینجایی که...میگم؟

سهون: اره عزیزم...هرجا بگی میبرمت

ژان کمی از پشتی صندلی فاصله گرفت و آدرس رو توی جی پی اس ماشین وارد کرد. سهون نگاهی به آدرس انداخت و گیج به ژان نگاه کرد.

سهون: تاحالا اینجا نرفتیم....

ژان بی حرف سرش رو به طرف مخالف چرخوند و جوابش رو نداد. سهون هم وقتی عدم تمایلش رو دید، ترجیح داد دیگه حرفی نزنه.

مدتی طول کشید تا به مقصدی که ژان خواسته برسن و تمام این مدت، هیچ صدایی جز صدای نفس هاشون نمیومد. سهون با رسیدن به جایی که ژان گفته بود، ماشین رو پارک کرد و به طرفش برگشت.