THE GAME OF DESTINY

part 20 (S3)

لطفا قبل از خوندن ووت بدید و کامنت یادتون نره
کیوتی ها.

همونطور توی فکر بود که صدای ضعیفی از ژان به گوشش رسید. کمی روش خم شد تا بتونه صداش رو بشنوه.

_ چیزی میخوای؟

+ آ....آب....

_ اوه تشنته....الان برات میارم

سریع بلند شد و کمی بعد با لیوان بزرگی آب برگشت. لیوان رو روی میز کنار تخت گذاشت و روی تخت نشست. میدید ژان مدام زبونش رو روی لب های خشک شده اش میکشه.

دستش رو آروم زیر کمرش برد و بدنش رو بالا کشید. کمی جا به جا شد و ژان رو کامل به قفسه سینه خودش تکیه داد. دستش رو دورش پیچید و با دست دیگه اش، لیوان رو جلوی دهنش نگه داشت. ژان دست لرزونش رو بالا اورد و روی دست ییبو گذاشت.

با عطش فراوانی تمام آب توی لیوان رو یه نفس سر کشید. وقتی بلاخره حس کرد اون عطش وحشتناکش رفع شده، دست ییبو رو ول کرد و سرش رو به جایی بین شونه و گردنش تکیه داد.

ییبو لیوان رو کنار گذاشت و سرش رو خم کرد تا چهره اش رو ببینه‌. چشم هاش بسته بود و نفس های گرمش، از بین لب های نیمه بازش، به گردنش میخورد.

آروم دستش رو بالا آورد و موهای ریخته شده توی صورتش رو کنار زد. با صدای آرومی زمزمه کرد.

_ چطور در هرحالتی انقدر خوشگلی؟

با تکون خوردن ژان توی بغلش، به خودش اومد و دوباره روی تخت خوابوندش. پتو رو روی بدنش کشید و خواست مرتبش کنه که متوجه نکته ای شد. ژان با لباس های بیرونش شدیدا ناراحت به نظر میرسید.

چند دقیقه ای فکر کرد و در اخر به این نتیجه رسید که عوض کردنشون بهترین گزینه اس. پس یک دست لباس تمیز از کشو بیرون اورد و کنارش برگشت. بعد از طی کردن دقایقی نفس گیر و سخت، موفق شد لباس های ژان رو عوض کنه.

کمی عقب رفت و نفسش رو بیرون داد. دستش رو روی پیشونیش کشید و عرق های فرضیش رو پاک کرد‌. ولی وقتی چهره آروم تر شده ژان رو دید، فهمید کار درستی کرده.

پتو رو روش کشید و وقتی از آرامشش مطمئن شد، از سرجاش بلند شد و کش و قوسی به بدن خسته اش داد. همزمان به چهره آروم ژان خیره بود. این اولین باری بود که اینطوری و با تمام وجود از کسی مراقبت میکرد.

ولی به جای خستگی، لبخند محوی روی لب هاش بود. هیچوقت ژان انقدر بهش نزدیک نبود و حالا با اینکه کمی بی رحمی بود، ولی از این نزدیکی لذت میبرد.

حتی با وجود اینکه به خاطر مریضی و ضعفش بود. نمیفهمید چطور انقدر اتیش عشق توی وجودش شعله وره. هرچی بیشتر بهش خیره میشد، میلش به بغلش کردن بیشتر میشد.

دلش میخواست با تمام وجود بغلش کنه و عطرش رو نفس بکشه. با فهمیدن فکرایی که توی ذهنش بود، چشم هاش گرد شد. خب انگار داشت عقلش رو از دست میداد.